Buxari və Müslim rəvayət etmiş¬dir. Digər hədisdə isə belə deyilir: «Kim başqasını fasiqlikdə və ya kafirlikdə ittiham edərsə, ittiham olunan adam deyildiyi kimi deyilsə, söz sahibinə qayıdar» Buxari rəvayət etmişdir.
İkincisi, Allaha yalan iftira atmaq. Çün¬ki təkfir bir şəriət hökmüdür. Yal¬nız, Allah və rəsulunun təkfir etdiyinə ka¬fir deyilməlidir. Başqa sözlə desək, yal¬nız Quran və səhih hədislərdə deyi¬lən və ziddiyatı olmayan dəlil əsasında ki¬mə¬sə kafir demək olar.
Bu azmış kimi, ifratçılar müsəl¬man¬ları ümumi şəkildə təkfir etməklə kifa¬yətlənməyib, palçığın suyunu bir az da çoxaldaraq, özlərinin kor düşün¬cə¬lə¬ri ilə rəhbərləri, dövlətləri və cəmiy¬yət¬lə¬ri təkfir etdilər. Belə halda ümmət tək¬fir fitnəsinin oduna, bundan nəti¬cə¬lə¬nən təhlükələrə və dağıdıcı aqibət¬lə¬rə düçar oldu.
Heç kəsin ağlına belə gəlməzdi ki, ək¬sər müsəlmanların həyatı bu fitnənin «gözəl xidməti» nəticəsində, əcaib ka¬bu¬sa və çıxış yeri olmayan bir cəhən¬nə¬mə çevriləcəkdir.
Doğrudan da bu fitnəkarlar üm¬mət üçün bir bəla olaraq qalmaqda¬dır¬lar. Çünki onlar, Şeyxul İslam İbn Teymiyyənin (Allah ona rəhmət etsin) bu sözləri ilə: «Heç kəs, hətta yahudi və xaçpərəstlər də onlar kimi müsəl¬man¬la¬ra qarşı belə şərr qüvvə olmamışdır. Çünki onlar özlərinə uyğun gəlməyən hər bir müsəlmanı qətlə yetirməkdə, müsəlmanların qanlarını, mallarını ha¬lal görməkdə, onların övladlarını qət¬lə yetirməkdə və onlara kafir de¬mək¬də çox fəal idilər. Onlar kəskin elm¬sizlikləri və azğın bidətləri ilə bu¬nu özlərinə din hesab edirdilər» – vəsf et¬diyi öz qardaşlarına bənzəyirlər.
Sələf və xələf alimləri, kiməsə kafir və ya mürtəd hökmü verərkən tələs¬mək¬dən çəkindirməklə, hakim və məh¬kum müsəlmanların namuslarının tap¬da¬lan¬mamasını, onların qanlarının na¬haq yerə axıdılmamasını nəzərə alır¬dı¬lar.
İbn Əbul İzz əl-Hənəfi (Allah ona rəhmət etsin) demişdir: «Həqiqətən ən böyük zülm, müəyyən bir insan barəsində: Allah onu bağışlamayacaq, rəhm et¬mə¬yəcək, onu əbədi cəhənnəmə vasil