alırdı. Sözlərinin qızını necə yaralayacağını bilsə də,içindəki qəzəbinin ölümcül zəhərindən bacardıqca istifadə edirdi: -O, getdi. Çətin ki bir də gəlsin! Çətin! Bu da sənin əbədi Sevgin!
Çinarə get-gedə yerə çökürdü. Zahirən ayaq üstə dimdik dayansa da, daxilən yerə çökmüşdü. Bir anlıq Nurlanın gülən gözləri gözlərinin önünə gəldi. Qəlbində zərrə qədər nifrət daşımayan ilahi məsumluğa malik gözləri...Çinarə də qeyri-ixtiyari gülümsədi...
Yazıq insanlar! Kaş həyatlarında bircə dəfə də olsa biləydilər ki nə olan şeydir Sevgi!
-Bilirsən Sevgi nədir?-Çinarə sakit səslə dedi. –Sevgi o, yanında olmasa da, onu yanında hiss etməyindir. Mən indi yanımda olmayan adamı müdafiə etmirəm. mən ürəyimdəki insanı müdafiə edirəm. mənim ürəyimi Sevgi ilə dolduran və orada zərrə qədər də olsa, nifrətə yer buraxmayan insanın...Siz heç vaxt bilməyəcəksiniz bu nə deməkdir!

***
“ Sən gələcəksən, elə deyilmi? Sən gələcəksən və biz bizə və Sevgiyə inanmayan hər kəsə sübut edəcəyik ki, Əbədi Sevgi var! Yox, inanmırlar, qoy inanmasınlar. Onlara nəyisə sübut etmək məcburiyyətində deyiləm. Sadəcə gəl. Mənə görə. Axı mən yaşamalıyam. Mən yaşamaq üçün nəfəs almalıyam. Nəfəs almaq üçün mənə oksigen lazımdır. Və burada –sənsiz, oksigensiz yaşaya bilmirəm. boğuluram. Sevgiyə inamını itirmiş insanların qəlbləri ancaq karbon buraxır havaya. Burada oksigen çatışmır. Burada sən çatışmırsan. Sən gələcəksən, elə deyilmi?”

Saat 06: 45. hava hələ açılmayıb. Çinarə pəncərənin önündə, ona pay düşən şəhərin bir hissəsinə baxır. Tək-tük maşınlar keçib gedir. Kimsə yeyin addımlarla harasa tələsir. Meyvə -tərəvəz satılan mağazanın önündə süd məhsulları gətirən maşın dayanıb. Maşından orta yaşlı bir kişi düşdü və maşındakı məhsulları mağazaya daşımağa başladı.

Saat: 7:00. bu artıq neçənci gündür ki, Çinarə səhəri diri gözlərlə açır. O, artıq normal yuxu yatmır. Yuxusuzluqdan ən çox əziyyət çəkən gözləridir. Onlar şişib və qıpıqırmızıdır.

Saat 8:00. Çinarə işə getməlidir.

Saat: 8:05. O,