, artıq dayanacaqda avtobus gözləyir...

Işə gələrkən hər kəs onun bu halını təəccüblə qarşılayır. O, makyaj etməyib. Saçını səliqə ilə yığmayıb. Və kostyum geyinmək əvəzinə ( psixoloqlar adətən ağ köynək və boz və ya açıq qəhvəyi ətək geyinirlər) adi , idman üslubunda şalvar və üzərində qəribə şəkillər olan köynək geyinib. Ətrafındakı heç nəyə fikir vermir. “Salam” ların çoxuna cavab vermir, sualların çoxunu cavabsız qoyur. Və ən əsası da üzündəki təbəssüm
qeybə çəkilib. Həmişə parlaq, şabalıdı gözləriylə gülən qızın yerinə, yorğun həyatdan bezmiş qoca qadın gəlmişdi.
-Ay qız, bu nə geyimdir? –iş yoldaşı Könül otağa daxil olar-olmaz dedi: -Baş həkim görsə hirslənəcək.
Çinarə bir anlıq Könülə baxdı. Indi ona hər şey və hər kəs qıcıqlandırıcı gəlirdi. Hətta qarşısında dayanmış iş yoldaşı belə. Könül: daim hər kəsdə nöqsan axtaran, ancaq pisi görən, şübhələnməyə meylli və insanın zəhləsini tökən biri.
-Nə olub ki? –Çinarə geyindiyi paltara baxdı. –Məgər lüt gəlmişəm? onsuz da üstdən ağ xalat geyinirik. Altdan nə geyindiyimizin nə fərqi?
-Ay qız, yox e, elə demək istəmədim. Sənə nə olub e? Bu aralar nə deyirəm acığın tutur. Sadəcə dedim ki, baş həkimin acığı tutacaq.
-Baş həkim hirslənsə, mənə hirslənəcək. Sən narahat olma!
-Yaxşı, özün bilərsən. –Könül narazı baxışlarla otaqdan çıxdı. çinarə anladı ki, o, yuxusuzdur və bu səbəbdən əsəbidir və istəməyərək iş yoldaşına qarşı kobudluq etdi. Ancaq o, iş yoldaşınını arxasınca qaçaraq üzr istəmədi. buna onun gücü qalmamışdı.
“ Başqa vaxt səhvimi düzəldərəm” düşüncəsiylə otağının qapısını bağlayıb, güzgünün qarşısına keçdi. Və səhərki meditasiyaya başladı:
-Sən güclü olmalısan, Çinarə. Bu , sadəcə həyatın sınağıdır –güzgüdəki əksinə baxaraq sakit ama qəti səslə dedi: -O, əbədi olaraq getməyib. O, qayıdacaq. O, “boşanaq” demədi. o, sadəcə “ayrılaq” dedi. Onun vaxta ehtiyacı var. Onu tək özü ilə buraxmalıyam. Ona təzyiq göstərə bilmərəm. çox güman ki, onun həyatında heç bir qadın yoxdur. Əgər olsaydı, o, mənə bu