haqda deyərdi. Axı biz bir-birimizə qarşı həmişə dürüst olmağı söz vermişik...
Çinarə gözlərini qapadı vı Nurlanla etdiyi söhbəti xatırladı...

-Nurlan.
-Bəli, psixoloq xanım.-Nurlan gülümsədi. onun necə də mehriban təbəssümü vardı. Gözləri, baxışları elə məsum, elə sevgi dolu idi ki, həmin baxışlar saf və sevgi dolu qəlbin göstəriciləri idi.
-Nurlan, əgər bir gün...
-Yenə başladıq şərt budaq cümlələri qurmağa..-Nurlan əli ilə Çinaərnin burnunu sıxdı.
-Nurlan, mən ciddiyəm.
-Hə, yaxşı. –Nurlan zarafatla guya özünə ciddi görkəm verdi.
-Nurlan, əgər bir gün nəsə baş versə...
-Məsələn nə?
-Əgər bir gün məndən bezsən....İndi işdir də...Bəlkə bir gün məndən bezdin, ya da artıq mənlə bir yerdə yaşamaq istəmədiyini hiss etdin, ya da həyatında başqa birisi...
Çinarə cümləsini tamamlaya bilmədi. dili gəlmədi ya da cəsarəti çatmadı ki, cümləsini tamamlasın.
-Yəni, bir sözlə, əgər bir gün məndən ayrılmaq istəsən, bunu hərəkətlərinlə ya da soyuqluğunla hiss etdirmə. Birbaşa de. Yaxşı? De ki, filan –filan şeydir. Ona görə də mənimlə bir yerdə yaşamaq istəmirsən. xahiş edirəm, mənimlə həmişə dürüst ol. Mən bunu hiss etməmiş, sən bunu mənə de!
-Sən mənə inanırsan?
-Əlbəttə..
-Yox, əgər inansaydın bu sözləri deməzdin. Sənsə məni sevməmişdən əvvəl mənə inanmağı öyrənməlisən....Bir də ki, axı niyə belə şeylər haqda düşünürsən? bu özünəinamsızlığın büruzəsidir.-Nurlan Çinarənin dili ilə danışdı:-Məncə, siz psioxoloqa getməlisiniz...-o, güldü və Çinaərni qucaqladı.
-Heç nəyi düşünmə, Çinarə. Nə keçmişi, nə də gələcəyi. Sadəcə bu anı yaşa –indini! Səncə, insanlar niyə xöşbəxt ola bilmirlər? Çünki onlar xöşbəxt ikən belə, gələcəkdən qorxurlar ya da keçmişlə yaşayırlar. Insanlara xöşbəxt anı yaşamaqdansa, xöşbəxt anlarını qorxularına qurban verirlər.. İndi mən və sən –bir burdayıq, biryerdəyik, mən səni qucaqlayıram, sənsə məni. Sadəcə bunu düşün. Boş qorxularla beynini doldurma. Keçmişi xatırlamıram, gələcək isə məni maraqlandırmır. Mən bugün yaşayıram və bu günümə