edə bilsə də, öz ailəsi bu təhlükə ilə üzləşəndə , onu xilas etməkdə çətinlik çəkirdi. Necə də asan imiş məsləhət vermək.
Necə də asan görünürmüş münasibətlər sözlərdə. Nəzəriyyəyə görə hər şey superdir. Ailənin dağılmağı üçün heç bir tutarlı əsas yoxdur. Ama təcrübəyə gələndə hər şey sıfırdır. Indi onun ailəsi dağılır, həyat yoldaşını itirmək təhlükəsi ilə üz-üzədir. Ancaq heç nə edə bilmir. Indiyə qədər dediyi mühazirələr, keçirdiyi seanslar, oxuduğu kitablar –heç biri onun köməyinə çata bilmir.
Çinarə dərin sükut çökən otağında ətrafına baxdı. Otaqda hər şey sakitləşdirici tərzdə dizayn edilmişdi. Ağ rəngli divarlar, ağ və mavi tüldən pərdələr, bəyaz mebel, mavi aksesuarlar, bənövşəyi və çəhrayı rəngli çiçəklərdən ibarət otaq dibçəkləri, otağın sağ küncündəki iri güzgü, sol küncündəki “Heç nə mümkünsüz deyil!” , “Həmişə həyata yeni səhifədən başlamaq olar!” , “Heç vaxt gec deyil!” sözləri yazılmış plakatlar...
Çinarə indi anladı ki, əgər insanın qəlbində sıxıntı varsa, nə interyer, nə dizayn, nə rənglər, nə gözəlliklər –heç biri insanın gözünə görünmür! Dünyanın ən gözəl varlığı ilə ən çirkin varlığı arasında heç bir fərq olmur!
-Səfeh psixoloqlar!
Çinarə qəzəblə güzgüdəki əksinə baxdı. Güzgüdəki qadın da ona qəzəblə baxırdı.
-Biz ayrılırıq! –Çinarə dedi.
-Səbəb? –güzgüdəki qadın soruşdu.
Çinarə bir anlıq susdu.
-Səbəb yoxdur. O, sadəcə artıq mənlə bir yerdə yaşamaq istəmir.
-Bəs sən?
-Hisslərimə əmin deyiləm. bilirəm ki, əgər insan getmək istəyirsə, onu saxlamaq olmaz. və o, getmək istəyir...
-Niyə? həyatında başqa birisi var?
-Bilmirəm...Yəqin ki yox. Mən onu yaxşı tanıyıram. O, sadəcə özü ilə tək qalmaq istəyir. Əvvələr də belə hallar olurdu. O, özünə qapanırdı, saatlarla otağından çıxmırdı, mənimlə danışmırdı. Ama bu tez də keçib gedirdi. Ama bu dəfə...
Çinarə bir anlıq susdu. 3 gün bundan əvvəl onunla etdiyi söhbəti xatırladı:

-Bir müddət ayrı qalsaq yaxşıdır...
Çinarə “ Nə qədər müddət?” deyə soruşmadı. Bilirdi ki, bu sual onu