u əsəbləşdirəcək.
-Yaxşı.- cavabı bu oldu.
-Ev axtarıram. Tapandan sonra əşyalarımı götürəcəm.
-Mən də bu evdə qalmaq istəmirəm.-Çinarə asta səslə dedi.-Mən də ayrı evə çıxacam.
-Özün bilərsən. ama mən burada olmayacam.
-Hara gedirsən ki? –Çinarə bu sualın cavabına hazır olmadığını anladı.
-Sinqapura...
-Ora niyə?
-İşlə bağlı...Daha doğrusu, mən bu təklifi seçdim. Bir az buralardan uzaqlaşmağa ehtiyacım var...
-Başa düşürəm- sanki quyunun dibindən səs gəldi.
O, gözlərini qaldırıb, Çinarəyə baxdı. Çinarə baxışlarını başqa səmtə istiqamətləndirdi. Bilirdi ki, ona baxsa ürəyi bütün gün əzab verəcək. O, isə yeniyetmə emosiyanal qız
kimi deyil, yetkin, ağıllı qadın kimi davranmalı idi. Əri ayrılmaq istədiyini deyir. Və Çinarə bunu normal qarşılamalıdır. Axı Çinarə bu ifadəni çox işlətmişdi:
“-İnsanları sərbəst buraxmaq lazımdır. Insan azaddır!”
Indi neyləsin? Qarşısında dayanan insanın boynuna sarılsın və ağlasın? Aciz görünməzmi? Bəs bu nəyi dəyişəcək? Onsuz da o, qərarını verib. Çinarəyə sadəcə bunu dəstəkləmək qalır. Axı o, ona söz vermişdi ki, hər nə olursa olsun, onun qərarlarına həmişə hörmət edəcək və dəstəkləyəcək. Budur! Verilən vədləri sübut etməyin əsl məqamıdır. Soyuqqanlı olmaq, emosiyanal davranmamaq. Insanların azad qərarına müdaxilə etməmək...”
Çinarə bir anlıq gözlərini açdı. Qarşısındakı qadın yenidən peyda oldu.
-Ama bu dəfə o, gedəcəyini dedi. Axı mən neyləyə bilərdim?
-Məgər psixoloq deyilsən?-güzgüdəki qadın ona hirslə sual verdi: -Neçə-neçə ailələri dağılmaqdan xilas etmisən. bəs niyə özünün ailəsini qurtara bilmirsən? işəyaramazsan sən! Zibilsən! zibil! Zibil! Zibil!
Çinarə ağlamağa başladı. Güzgüdəki də ağlamağa başladı. Iki qadın dayanmış ağlayırdı. Biri ailələri xilas edən psixoloq, digəri isə ailəsi dağılmaq üzrə olan çarəsiz qadın..

***
Çinarə qapını açanda dəhlizdə əşya çantasını gördü.
-Nurlan?-ətrafa boylandı.
Nurlan otaqdan çıxdı. dəhlizdə qarşı-qarşıya dayandılar.
-Bunlar nədir?-Çinarə çantaları