anasının adını görüncə gözlərindən təbəssüm qaçdı.
-Alo?
-Çinarə? Haradasan sən?
-Şeyyy...Nə olub ki?
-Sizə gəlmişik. Nə qədər qapını döyürəm, açan yoxdur. Sən hardasan?
-Mən? mən evdə deyiləm?
-Bəs hardasan? Nurlan haradadır?
-Nurlan????

Qəlb. Yenə bu qəlb. Yenə bərk döyüntülər. NURLAN. 6 hərf. 2 sait və 4 samitdən ibarət 6 hərfli söz. NURLAN. Görəsən, kimdir bu Nurlan? Niyə qəlb bu sözə bu qədər kəskin reaksiya verdi? Niyə bu zibilə qalmış qəlb belə bərk döyünür? Niyə? mən yeni səhifəyə başlamışam. Həyat çox gözəldir və mən xöşbəxtəm! NURLAN! Qəlb! NURLAN! NURLAN! Qəlb! Zibil Qəlb! Yox, hər şey yaxşıdır. Mən superəm. hər şey superdir. Nurlan getdi. Bu həyatın sonu deyil. Yeni həyat başlayır. Həyat davam edir. Zibilə qalsın! Axı bu qəlb niyə belə bərk döyünür? Zibilə qalsın! Niyə bu qədər söz, bu qədər təlqin, bu qədər terapiya təsir etmir bu qəlbə? Axı bu psixoterapiyada vacibdir və işə yarayır. Zibilə qalsın! Heç bir işə yaramır. Qəlb! Bu zibil qəlb!

-Alo, Çinarə? Yaxşısan? Çinarə, haradasan sən?
-Ana...Biz ayrılmışıq...

***

Cəmi 3 gün...Anesteziyanın təsiri cəmi 3 gün çəkdi. 3-cü gündən sonra Çinarənin keyimiş ruhunun yaraları ağrımağa başladı. O, öz iradəsinin gücünə çox əmin idi və sevinirdi ki, Nurlandan ayrılmağını güclü iradəsi ilə, elə də çox zərər –ziyan olmadan , üstündən ötüb keçə bilib. Ama sən demə, bütün bunlar sadəcə anesteziyanın təsirindən baş verən hissiyyatsızlıq imiş. Yaraların keyiməsi azaldıqca, hisslər bir –bir üzə çıxırdı və bu acı ən çox da qəlbdə hiss olunurdu. Çinarə hələ indi anlayırdı ki, bu keyiləşmə -gələcəkdəki dəhşətli acının aldadıcı vasitəsidir. Çinarə hələ indi hiss edirdi ki, o, həyatında nəyisə -çox vacib bir şeyi itirib. O, hisslərindən birini itirib. O, orqanlarından birini itirib. O, damarlarından birini itirib- ürəyə qan daşıyan damarlarından, kapilyarlarından birini...Və indi bu kapilyara görə, ürək çox əzab çəkir. Ona hava çatmır. Hava çatır ama oksigen çatmır. Oksigen çatır ama o, içəridə