ə qalır,
oradan çıxmır. Və ürək nə dayana bilir, nə də normal fəaliyyətini bərpa edə bilir. Ona görə də dayanmadan sıxılır, ama açılmır, ama sıxılır və heç cür rahatlıq tapa bilmir. Bu astma xəstəsinin boğulması kimidir. Bu şəkər xəstəliyində insulinin çatışmaması kimidir. Yaşayırsan ama bu yaşamamağa bərabərdir. Ölmürsən, ama bu ölümdən bətərdir. Daim narkoz altındasan...


-Bir düz əməlli danış görək, nə olub? –Çinarənin anası Zümrüd əsəbi halda, qızının sakit halda çay hazırlamasına baxırdı. Çinarənin böyük bacısı Kəmalə də burada idi. Onlar Çinarənin yeni kiralədiyi mənzildə idilər və indi Çinarədən bütün bu baş verənlərlə bağlı bir izahat gözləyirdilər. Çinarə isə bütün bu olanların əksinə olaraq, çox sakit və təmkinli görünürdü. axı o, psixoloq idi və belə məqamlarda özünü necə aparmaq, daxili sakitliyi necə tənzimləmək lzamdır –bunları yaxşı bilirdi.
-Ay Çinarə, bacı qurban, axı bu necə oldu? –Kəmalə qayğı göstərərcəsinə Çinarənin çiyninə toxundu.
-Heç...O, sadəcə bir müddət ayrı qalmaq istədiyini dedi. –Çinarə yuxusuz idi. Ona görə də səsi boğuq və yorğun çıxırdı.
-Axı hara getdi? –Zümrüd Çinarənin bu sakit halından artıq qıcıqlanmağa başladı.
-Sinqapura.
-Niyə ki?
-İşlə bağlı...
-Bəlkə işlə bağlı deyil? Bəlkə o, sənə yalan danışır. Bəlkə həyatında başqa bir qadın var.
-Ana, xahiş edirəm, yenə başlama.
-Nə başlama? Nurlan səni heç nə demədən atıb gedib. Sən də deyirsən ki, başlama.
-Ana, xahiş edirəm, bütün gecəni yatmamışam. Əsəblərim çox gərgindir.
-Bacı qurban, de görüm, axır vaxtlar aranızda nəsə pis bir şey olub?
-Bilmirəm.-Çinarə çayı stəkanlara süzüb, anasının və bacısının qarşısına qoydu. Özü də rəngli multikli fincanını götürüb, iki əli ilə fincanı qucaqladı: -Son zamanlar hiss edirdim ki, nəsə soyuqluq var onda. “Yəqin işdən yorğun gəlir” deyə düşünürdüm. Yenə özünə qapanmışdı. Otağına girəndə əsəbiləşirdi. Hiss edirdim ki, nəsə olacaq. Ama qorxurdum...Qorxurdum ki...
Çinarə cümləni tamamlaya bilmədi. evi bir anlıq dərin sükut