bürüdü.
-Boşanacaqsınız?-Kəmalə sükutu pozdu.
-Bilmirəm. bu haqda heç nə demədi. sadəcə “Ayrılaq” dedi. “Mən Sinqapura gedəcəm” dedi. Mən də o evdən çıxdım. Onun xatirələri ilə dolu olan bir evdə onsuz yaşamaq çox çətin olardı. Yəqin ki...
-Bu necə məsulliyyətsiz adamdır! –Zümrüd yenidən coşdu. –Məs sənə əvvəldən demişdim ki, o adamdan ailə adamı çıxmaz. O, məsulliyyətsizin biridir. Ağlına nə əsdisə, onu edir. O, heç kimi vecinə almayan, özünəvurğunun biridir. Mən demişdim ki, evlənmə onunla. Axı mən demişdim ki...
-Ana! –Kəmalə anasına göz ağartdı. –İndi bunların yeri deyil. Olan olub.
-Bəs nəyin yeridir? Düz deyirəm də. Mən vaxtilə demişdim ki, o oğlanla evlənməsin.
Ama Çinarənin harada psix var, o xoşuna gəlir. Harada özünəqapalı adam var, ona vurulur.
-Ana, sənə icazə vermirəm ki, Nurlan haqqında belə danışasan! –Çinarə sanki qəfil yuxudan ayıldı. –Mən tək onu sevmişəm, sevirəm və sevəcəm də. Bu, sadəcə ailə həyatımızda yaranan müvəqqəti sıxıntıdır. Və mən əminəm ki, sonda sevgi qalib gələcək. Ona sadəcə vaxt lazımdır.
-Bəsdir, sən allah. Özünü bu nağıllarla aldatma. Özün də yaxşı bilirsən ki, sən özünü aldadırsan. Nə sevgi? Hansı sevgi? Gördük də sənin sevgini. Haradadır bəs indi?

Insanlar necə də qəddardırlar. Onlar sənin ən çətin anında ən zəif yerindən vururlar. Onlar qalibiyyətlərindən, haqlı çıxdıqlarını bilməyin sevincindən həzz alır. Fərqi yoxdur bu qalibiyyət onun ən yaxın məğlubiyyətidir ya da tənəzzülü. Təki onlar haqlı olduqlarını sübuta yetirsinlər. “Mən sənə demişdim” deməkdən xüsusi zövq alırlar. Öz qurbanının qanını içməkdən zövq alan manyak qatil kimi...
-Sevgi? –Çinarə sərt baxışlarla anasına baxdı. –Sən bilirsən nə olna şeydir Sevgi? Məgər sən onu görmüsən? atamla o vaxt evləndin, ona görə ki, bilirdin ki, atam Bakıda işləyir və siz evlənəndən sonra Bakıya köçəcəksiniz. Sənsə rayonda qalmaq istəmirdin, ona görə də atamı seçdin. Yəni məntiqlə evləndir. Və onu heç vaxt sevmədin. Sevgi nədir? Qadınlarla bir yerə toplaşanda