Sevgini hər adam görmür. Hər adam onu yaşamır. O, mənə Sevgini göstərdi və getdi...
-O, sənə seçim verdi.
-Nə seçimi?
-Sən ona sadiq qalacaqsan yoxsa yox.
-Görəsən, həqiqətənmi o, məni sınayır? Bilmək istəyir görəsən, mənimlə əbədi sevgi yaşamaq olar ya yox? Səncə o, qayıdacaq?
Növbəti cavab gəlmədi. sükut...Ağ və dərin sükut...
Çinarə ağ vərəqi götürdü. Ortasında qələmlə uzun şaquli xətt çəkərək iki yerə böldü. Sol tərəfinə yazdı: mənfi cəhətləri. Sağ tərəfinə yazdı: müsbət cəhətləri.
Əvvəlcə mənfi cəhətlərini yazmağa başladı:
1. O, çox özünəqapalıdır.
2. O, heç kimin fikrini nəzərə almır və öz doğruları ilə yaşayır.
3. O, istənilən anda insanı yarı yolda qoya bilər.
Çinarə qələmin saxladı və yazdığı 3 –cü cümləyə təkrar-təkrar baxdı.
Məncə, elə 3-cü cümlə yetər ki...
Çinarə bir andaca məyus oldu. yazmağa davam etdi.
4. Onunla rahat həyat yaşamaq olmaz. hər an gözləmədiyin hadisə baş verə bilər. O, qeyri-adidir. Hər kəs kimi deyil...
5. Onunla “happy end” mümükün deyil. O, “happy end”lərə inanmır.
Çinarə yazmağa daha heç nə tapmayıb, keçdi vərəqin sağ tərəfinə: müsbət cəhətləri:
1. O, çox mülayim və mərhəmətlidir.
Elə ilk cümlədən Çinarənin çöhrəsində təbəssüm yarandı. Yazmağa davam etdi.
2. O, çox mədənidir. Işlətdiyi cümlələr elə nəzakətlidir ki...Ən hirli vaxtında belə, onun dilindən söyüş və ya təhqir eşitməmişəm.
Çinarə bir anlıq Nurlanın qəzəbli anını gözlərinin önünə gətirdi:

-Hardadır? Axı bura qoymuşdum. Hara qoymusan onları? Mənim əşyalarıma toxunma!
O, ən qəzəbli vaxtında belə, cəlbedici və xarizmatik idi. Cahil insanların əsəbiləşməsi vəhşilik, mədəni insanların əsəbiləşməsi isə xarizmatikdir.
-Mən dəyməmişəm. –Çinarə pəncərəyə tərəf qısılmış və balaca uşaq kimi ehtiyatla Nurlana baxırdı.
Indi xatırladı. Çinarə heç vaxt Nurlana səsini qaldırmamışdı. Ona görə yox ki, bilirdi ki, Nurlanın həyasız qadınlardan xoşu gəlmir. Ona görə ki, bilirdi ki, heç 2 dəqiqə keçməmiş Nurlan onu gəlib qucaqlayacaq və “bağışla” sözünün əvəzinə