münasibətə başlayacam. Və heç vaxt tərk edilə tərəf mən olmayacam! Heç vaxt heç kim məni tərk edə bilməz! Heç vaxt heç bir kişi məni ağlada bilməz!
Çinarə Aytəkinə baxırdı. Bir həkim kimi...Beynində onun hərəkətlərinin səbəbini analiz edirdi: O, qürurlu və güclü görünməyə çalışırdı. Ama daxildə o qədər əzab çəkirdi ki...Heç vaxt kimisə sevə bilməyəcəyini anlamağın əzabı! Hər seksdən sonra axıdılan göz yaşlarının əzabı! Heç vaxt Sevginin nə demək olduğunu bilməyəcəyinin əzabı! Və bu əzablara görə Aytəkin qəlbində atasını minlərcə dəfə lənətləyirdi. Çinarə Aytəkini başa düşməyə çalışırdı və susrdu. Bir anlıq Nurlanla olan söhbəti xatırladı:

Çinarə bərk əsəbiləşmişdi. Və evdə hirsindən ora-bura vurnuxurdu.
-Axı o, düz fikirləşmir. Ona səhv olduğunu demək lazımdır.
Nurlan Çinarəyə yaxınlaşdı və Çinarənin üzünü əllərinin arasına aldı:
-Çinarə, hamı sənin kimi düşünə bilməz! insanlar müxtəlifdir, beyinlər müxtəlifdir.
-Axı...
-Çinarə, mübahisə cahil insanların işidir. Başqalarının fikirlərini qəbul etməyən insan cahil insandır. Həmişə qırmızı şüşədən səmaya baxan insan elə biləcək ki, səma qırmızı
rəngdədir. Sən nə qədər “ səma mavi rəngdədir” desən də, o, səni başa düşməyəcək. Onunla mübahisə etməkdənsə, ona səmanın əsl rəngini göstər, onu inandır. Yox, əgər , bundan sonra da o inanmayacaqsa, onda ediləcək heç bir şey yoxdur. Onu başa düşməyə çalış. Hər beyin həqiqəti dərk etməyə bilər.
-Nurlan, sən çox humanistsən. ama elə insanlar var ki, sənin humanistliyindən sui-istifadə edirlər. Sən susduqca, onlar özlərinin haqlı olduğunu zənn edirlər.
-Hər şey dərketmə ilə əlaqədardır. Əgər beyin dərketməyə, dəyişməyə, həqiqəti öyrənməyə meylli deyilsə, sən nə etsən belə, onlar dəyişməyəcək. Ona görə də, mübahisə etmə.

Çinarənin qəlbindən qəfil sızıltı keçdi. Bütün ruhunu sarsıdan sızıltı...
“Nurlan...Nuraln...Sən fərqli idin...Sən çox fərqli idin..Sən hamı kimi düşünmürdün..
Sən...Sən...Sən...”
-Namus boş şeydir-Aytəkin davam edirdi.-Məsələn, sən!