! sadəlüvhcəsinə öz “qəhrəmanını” gözlədin. Qəhrəmanından əvvəl də, sonra da ona sadiq qaldın. Bəs o, nə etdi? Səni atdı! Getdi! Heç nə olmamış kimi!
-O, sadəcə...
-Bəsdir, sən Allah! Onu müdafiə etmə! Bəsdir, özünü aldatdın! Sən namuslu oldun. Və buna görə də nə mükafat aldın? Tərk edilmək!
-İnsan namusunu kiməsə görə saxlamır. Özünə görə saxlayır. Məsələn, sənin anan! Atan onu atıb getdi. Ama o, atandan sonra heç bir kişiyə yaxın durmadı və sizi böyütdü. Deməli, insan namusunu kiməsə görə saxlamır. Kim deyir ki, namuslu insan mükafat almalıdır və ya namuslu qadın daha yaxşı həyat yaşamalıdır? Hər şey beyindən və ordakı düşüncədən asılıdır. Mən namusumu mükafat alacağıma görə saxlamıram. Mən səni də ittiham etmirəm və sənin düşüncələrinə və həyat tərzinə hörmətlə yanaşıram. Ama heç vaxt həyata öz dar pəncərəndən baxma! Mən Nurlanı həmişə sevmişəm. onu tanımamışdan əvvəl də sevmişəm, sonra da sevmişəm. və həmişə də sevəcəm. mən həmişə möcüzlərə və Sevgiyə inanırdım və inanacam. Mən həmişə namusumu qorumuşam və qoruyacam da!
-Mən səni heç vaxt başa düşmədim və düşməyəcəm də!
Çinarə güldü. Nurlanın sözlərini xatırladı. Aytəkin səmaya qırmızı şüşədən baxanlardan idi...
***
“Bilirsən, səni niyə sevirəm? Çünki sənin qəlbində nifrət yoxdur. Heç kimə qarşı kin və nifrət bəsləmirsən. sən indiyə qədər tanıdığım, gördüyüm, danışdığım insanlardan fərqlənirsən. İnsanlar daxillərində gizli nifrət bəsləyirlər, çünki heç kim heç kimi başa düşmək istəmir. Insanlar istəyir ki, hamı onların doğruları ilə yaşasın, hərəkət etsin. Anlaşılmazlıq qəzəbə, daha sonra isə nifrətə çevrilir. Və insanlar asanlıqla nifrət edirlər. Sənsə belə deyildin. Düzdür, sən də cəmiyyətdəki nöqsanlara, çatışmazlıqlara qarşı qəzəbli olurdun. Ən çox da insanların cahilliyi və mədəniyyətsizliyi səni qəzəbləndirirdi. Ama nifrət etmirdin. “Yazıq neyləsin? Yəqin elə mühitdə böyüyüb ki, orada heç mədəniyyət yan keçməyib belə. Nə bilmək olar, bəlkə mən də həmin mühitdə böyüsəydim, ondan da bətər olardım”