Yer üzərində Fani adlı biri
yaşayırdı. Onun 3 dostu vardı.
Dostlarından ikisini daha çox
sevər, onlarla tez-tez görüşər, çoxlu söhbət edərdi. Üçüncü dostu
isə çox gec-gec yadına düşərdi.
Bir gün şəhərin Baş Hakimi Fanini
yanına çağırdı. Fani Hakimdən çox
qorxduğu üçün dostlarından birinin
onunla getməsini, onu tək buraxmamasını istədi. O, əvvəlcə
birinci - ən çox sevdiyi dostunun
yanına üz tutdu. Dostu üzünü
turşutdu və çox zəngin bir məclisə
dəvət aldığını və buna görə onunla
gedə bilməyəcəyini söylədi. Fani bundan sonra ikinci - ən sevdiyi
dostunun yanına getdi və ondan
onunla getməsini xahiş etdi. Dostu
bir az tərəddüddən sonra bu xahişi
qəbul etdi və onunla getdi.
Məhkəmə qapısına çatanda isə ayaq saxladı və dedi: "Bağışla,
mən bundan sonra gələ
bilməyəcəyəm, çox qorxuram. Sən
özün tək getsən, daha yaxşı olar".
Fani əlacsız məhkəmə qapısından
tək içəri daxil oldu. Hakim onu bu günə qədər etdiyi işlərə görə
sorğuladı. Elə bu vaxt Faninin
gözləmədiyi anda üçüncü dostu
onun köməyinə gəldi və elə şeylər
danışdı ki, Hakim Faninin
günahlarını bağışladı. Bu hekayədə Fani biz insanlar,
məhkəmə qapısı məzar daşı,
Hakim isə uca Allahdır. Birinci dost
bu həyatda ən çox sevdiyimiz var-
dövlətimizdir ki, biz onu özümüzlə
o biri dünyaya apara bilmərik. İkinci dostumuz yaxın qohum-
əqrabımız, dost-tanışlarımızdır.
Onlar da bizimlə yalnız məzarlığa
qədər gələ bilərlər, lakin o biri
tərəfə bizimlə gedə bilməzlər.
Üçüncü gec-gec xatırladığımız dost isə o biri dünyada bizə ən çox
faydası toxunacaq olan bu fani
dünyada etdiyiyimiz yaxsiliqlardir.