b rayonlarından birində idi. Aysel adı altında yaşayırdı. Artıq Çinarə yox idi. O, Türkiyədə idi və telefon nömrəsinə zəng çatmırdı. Ayselin isə təzə nömrəsi vardı və bu rayonda onu çox sevirdilər. Çinarə yenidən doğulmuşdu: burda Aysel adı ilə. Və Ayselin həyatında hər şey sıfırdan başlamışdı. Bircə şey dəyişməmişdi: Aysel də Çinarə kimi, Nurlanı sevirdi. Yeni adla, yeni mühitdə, ama əbədi dəyişməz qalan Sevgi ilə...

“Mənim Nurlanım...İndi bilmirəm haradasan, necəsən, nə edirsən. ama hər gün sənin yaxşı və xöşbəxt olmağın üçün Allaha dua edirəm. məncə, sevmək üçün zaman və məkan yaxınlığı önəmli deyil. Mənim indi səndən heç xəbərim yoxdur. Ama mən səni hələ də çox sevirəm. səndən uzaq, eyni zamanda sənə ən yaxın olan mən...Mən getməliydim, Nurlan. Sənə yaxınlaşdıqca sevgimi itirməkdənsə, səndən uzaqlaşıb
sevgimi qorumalı idim. Mən hələ də səni əvvəlki tək sevən səfeh, ulduzlara baxıb səni xəyal edən o balaca qızam. Sənə olan sevgim günü gündən artır. Bilmirəm bu nə deməkdir. Ama bir şeyə əminəm ki, mən bu sevgiylə ömrümün sonuna kimi yaşaya bilərəm. Allahın və sənin Sevgin ilə. Sən həmişə deyirdin ki, insan təmənnasız sevməlidir. Mən o zaman tam anlamırdım ki, sən nəyi nəzərdə tutursan. Çünki insan ona görə sevir ki, o sevəndə insanda bəzi xoş duyğular və rahatlıq yaradan hormonlar ifraz olunur. Ona görə sevir ki, sevəndə özünü özəl hiss edir. Deməli, burada təmənna var. Insan kimisə ona görə sevir ki, həmin hisslər onun özünə xoşdur. Ama yenə də sən haqlı çıxdın. Sən məni atdın. Səbəb gətirmədən belə, çıxıb getdin. Ama mən sənə nifrət etmək əvəzinə, səni daha da çox sevirəm. çünki Sevgini görən bir insan istəsə belə, nifrət edə bilmir. Sevginin qarşısında nifrət elə cılızdır ki...
Mənim sevimli qəhrəmanım...Hərdən səni elə yaxınımda hiss edirəm ki...Əl uzatsam, sənə çatacaqmışam kimi...Sən həmişə deyirdin: Ürək bağları bu həyatda hər şeydən möhkəmdir. Sən indi mənim yanımda deyilsən. sənə toxuna bilmirəm. gözlərinə baxıb, səni qucaqlaya bilmirəm. ama səni