ə baxırdı.
-Ama mən sizi sevirəm.-Aysel gülümsəyərək dedi: -Çünki siz məni səbirlə dinləyirsiniz. Və bu gün seansa gəlməyi qəbul etmisiniz. Siz qəbul etməyə, gəlməyə, qulaq asmaya da bilərdiniz. Və mən sizin bu hərəkətinizi qiymətləndirirəm.
Kişinin üz ifadəsi dəyişdi. Bu dəfə daha mülayim görünürdü.
-Təsəvvür edin ki, sabah dünyanın sonudur.-Aysel davam etdi:-Siz nə edərdiniz?
Otağı dərin sükut bürüdü. Heç kimdən səs çıxmadı.
-Təsəvvür edin ki, sizə deyirlər ki, sabah dünyanın sonudur. Və hamımız 1 nəfər kimi məhv olacağıq. Dərhal qorxmağa və heyfslənməyə başlayırıq. Çünki bu həyatı lazımınca yaşamadığımızı bilirik. Bilirik, ama etiraf etmək istəmirik. Hər birimiz bilirik ki, biz nələrsə edə bilərdik, ama etmədik. Biz yaxşı insan ola bilərdik, ama olmadıq. Biz Sevgini kəşf edə bilərdik, ama Nifrəti kəşf etdik. Qəlb qırdıq, höcətləşdik, dalaşdıq, ev üstündə bir-birimizi qırdıq, özümüzdən böyüklərə əl qaldırdıq, münasibətlər korlandı, aradakı pərdələr yırtıldı. Yəni Nifrət qalib gəldi. Təsəvvür edin ki, sizə bir gün bir film göstərəcəklərini deyirlər. Sizi televizorun qarşısında əyləşdirirlər və pultu əlinizə verib deyirlər: -İndi öz filminə baxacaqsan. Sənin həyatından çəkilmiş bir filmə.
Həmin filmə baxmaq istərdinizmi?
Yenə də heç kimdən səs çıxmadı.
-Özünüzə kənardan baxın. Hərəkətlərinizə kənardan, başqa bir adamın gözüylə baxın. Mən əminəm ki, heç kim nifrət dolu bir filmə baxmaq istəməz. həyat bizə seçim verir. Səhvsiz insan yoxdur. Hər kəs səhv edə-edə düzgün olmağı öyrənir. Ama öyrənmək istəyir və öyrənir, dəyişmək istəyir və dəyişir. Hər bir insanın cahil dövrü olur. Hər şeyi öz beyniylə, dar düşüncəsiylə ittiham etdiyi dövrü olur. Ama, əgər o, 60 yaşında da 18 yaşındakı kimi düşünürsə, hələ də 18 yaşın cahil, dar düşüncəli yeniyetmə beynini daşıyırsa, deməli, o, heç vaxt inkişaf etməyib. Heç kim deməsin ki, “ mənim xasiyyətim budur. Mən buyam!” Xasiyyət dəyişə bilər. Insan mənən inkişaf etməlidir. Həyat sadəcə pul qazanmaq və onu xərcləməkdən