ə mədəniyyətsizlə də mədəni olmaq lazımdır. Mədəni olmaq lazımdır ki, qoy o da mədəniyyətin nə demək olduğunu görsün. Biz pis və kobud insanlardan dərhal uzaqlaşırıq. Niyə? çünki biz özümüzü onlara yaraşdırmırıq. Əslində isə biz onları dəyişdirmək qabiliyyətində olmadığımızı bildiyimiz üçün onlardan uzaqlaşırıq. Onlara yaxşını göstərmək istəmirik, onları sevgi ilə düz yola gətirmək çətin və hövsələ tələb edən işdir. Bizsə bu işdən boyun qaçırırıq. Əslində bir az səy göstərsək, görərik ki, müsbət nəticələr əldə oluna bilər. Inan buna!
-Aysel xanım, sizdə bu qədər inam və güc haradandır?-Ceyhun heyranlıqla soruşdu.
-Mən Sevgiyə inanıram, Ceyhun. Inanıram ki, gec-tez Sevgi qalib gələcək. Insanlar bir gün dərk edəcəklər ki, onlar indiyə qədər əbəs yerə bir-birilərinə nifrət ediblər. Çünki Sevginin yanında nifrət cılız və gücsüzdür. Əgər öz dediklərimə inanmasam, o zaman dediklərim boş kitab cümlələrindən başqa heç nə olmaz. Əgər istədiyin nəticəni əldə etmək istəyirsənsə, inanmalısan! Biz insanları ancaq İnam və Sevgi xilas edə bilər.
-Aysel xanım, mən hələ sizdən çox şey öyrənməliyəm.-Ceyhun həmin heyranlıqla Ayselə baxdı.
-Hmm.-Aysel gülümsədi...

***
Hava buludlu və sakitdir. Çox sakitdir. Dərin, fəlsəfi, insana huzur verən ilahi sakitlik...
Aysel əlində dəftərçəsi ilə evinin həyətinə çıxdı. onun burada yaşadığı ev 2 balaca otaqdan və geniş həyətdən ibarət idi. Ev alçaq təpəlikdə yerləşirdi və həyətdən kəndin çox hissəsi görünürdü. həyətdən aşağı, yoxuşla əsas yola çıxan dar yol vardı. Və Aysel həyətdəki taxta skamyada oturub, buradan kəndə baxmağı xoşlayırdı.
Bənövşəyi rəngli şalına bürünüb, skamyada oturdu. Havanı acgözlüklə ciyərlərinə çəkib, təbəssümlə səmaya baxdı:
-Səni sevirəm ,Allahım. Bu qədər gözəllik yaratdığın üçün. Möhtəşəm və müdrik olduğun üçün. Sevginin bu qədər böyük olduğu üçün...Onu da sevirəm. bilirsən, kimi deyirəm...-Aysel səmaya gülümsəyərək göz vurdu.
Dəftərçəsini açdı və qələmini götürüb yazmağa başladı:

“ Mənim sevimli