qəhrəmanım. Bura elə maraqlıdır ki...Təbiəti elə möhtəşəmdir ki...Düzdür, işim tələb edir ki, heç də xoş olmayan hadisələrə -ailə davalarına, qırğınlara, göz yaşlarına şahid olum. Ama mən möhkəm olmalıyam. Insanlara kömək etməliyəm. onlara Sevginin var olduğunu sübut etməliyəm. onları inandırmalıyam. Müsbət nəticələr var artıq. Və hər müsbət nəticə mənim gücümü daha da artırır. Hərdən düşünürəm, sən olmasaydın mən neyləyərdim? Necə dəyişə bilərdim? Necə Sevgini görə bilərdim? Sən məni dəyişdin. Sən məni adi, hər şeydən küsən, ərköyün qızdan müdrik,, ağıllı, səbrli, düzgün nəticə çıxara bilən birinə çevirdin. Sən mənə Sevgini göstərdin. Və indi mən də insanlara Sevgini göstərirəm. axı Sevgi birdən birə qazanılmır. Insanlardan insanlara ötürülür...
Mən yaxşıyam. Və səni sevirəm. bilmirəm indi neyləyirsən. ama qoy sevgim səni pis şeylərdən qorusun. Qoy gözlərin həmişə gülsün. Əgər sənin gözlərin gülürsə, deməli mənimkilər də gülür. Əgər sənə yaxşıdırsa, deməli, mənə də yaxşıdır. Hərdənbir yuxuma gəlib, məni qucaqlasan bəsimdir. Sən özü.....

Çinarə bir anlıq qələmini saxladı və yoxuşla birisinin onun həyətinə tərəf çıxdığını gördü. Qeyri-ixtiyari baxışlarını həmin siluetə zillədi. və qələmi əlindən yerə düşdü...Bir andaca bədənindən isti cərəyan keçdiyini hiss etdi. Iflic olmuş bədənində ancaq gözləri hərəkət edirdi.
Bu hiss. Həmin bu hiss. Onu necə adlandıraq? Tutaq ki, sən gözləmədiyin anda və gözləmədiyin məkanda ən çox görmək istədiyin, ama nə vaxtsa görəcəyinə inanmadığın birini görürsən. qəfildən. qarşında. Bu hissi necə adlandıraq? Şok? Yox, bu tam ifadə etmir. Həyəcan? Yox! Sevinc? Yox! Qəzəb? Yox! Bu hissin heç bir adı yoxdur. Çünki elə hisslər var ki, onlara ad tapmaq mümkünsüzdür. Indi Çinarə də həmin adsız hisslərin içində idi. Aysel dərhal Çinarəyə çevrildi.
Ona doğru bir siluet yaxınlaşırdı. Və bu Nurlan idi. Çinarə qeyri-ixtiyari ayağa qalxdı. Ətəyinə qoyduğu dəftərçə də yerə düşdü. Çinarə sinəsinin sol tərəfindəki atılıb-düşməni hiss edirdi.