. Içindəki balaca qız sevincdən atılıb-düşürdü:
-O gəldi. Qəhrəmanın gəldi! Sevgin gəldi!
Çinarə anladı ki, o, indi, bu məqamda danış bilməyəcək. Ən azından həmin balaca qız atılıb-düşməyi dayandırmalı, sakitləşməlidir.
Nurlan? Bu necə ola bilər? Axı heç kim bilmir...Heç kimə deməmişdim..Necə tapıb? Niyə burda?
Içindəki balaca qız Çinarəni Nurlana tərəf dartırdı ki, onu qucaqlasın və öpsün. Ama Çinarə ayağını yerə möhkəm pərçimləmişdi.
-Nurlan?-haçandan haçana dilləndi.
-Salam,Çinarə- Nurlan gülümsədi.
O gülümsəmə...Aman Allah, necə darıxmışam..Niyə dayanmısan, Çinarə? Niyə onu qucaqlamırsan? Dayan hələ!
-Salam, Nurlan. Sən...bura...necə.. gəldin?
-Düzünü desəm, səni tapmaq elə də asan olmadı, Aysel xanım.
-Deməli, yeni adımı bilirsən –Çinarə gülümsədi.
-Hə...-Nurlan baxışlarını ona zilləmişdi.
-Niyə? Niyə bura gəldin?-Çinarə qəfildən soruşdu.
-Çinarə, mən...Mən sadəcə...Bağışla! bilirəm ki, sənə istəmədən xoşolmayan anlar yaşatdım. Ama mən bilmək istəyirdim. Itirmək duyğusunun nə demək olduğunu bilmək istəyirdim. Sən həmişə mənim yanımda idin. Sənin sədaqətinə və vəfana sonsuz inanırdım. Bilirdim ki, sən hər nə olursa olsun, məni tərk etməyəcəksən. ama mən özüm özümə aydınlaşdırmaq istəyirdim. Mən bilmək istəyirdim ki, itirmək duyğusu necə olur. Mən Əbədi Sevgi deyilən zirvəyə çatmaq üçün İtirmək Duyğusu adlanan yoldan keçməli idim. O iztirabı yaşamalı idim. Və mən yaşadım. Ilk dəfə sənin telefonuna zəng çatmayanda, səni harada axtaracağımı bilməyəndə, mən o zaman anladım ki, itirmək duyğusu necə olur.
Arada sükut yarandı...
-Çinarə, biz Əbədi Sevgidən danışırdıq. Ama bilmirdik Əbədi Sevgi nə olan şeydir. Biz həmişə bir yerdə idik, həmişə bir-birimizi başa düşürdük, dava eləmirdik. Əbədi Sevgi –bu hansısa roman, hansısa film, hansısa neçə illik evli olan cütlüklərdən alınan müsahibə deyil. Əbədi Sevgi. Mən sadəcə özüm bilmək istədim bu nə olan şeydir. Nə olan şeydir itirmək duyğusu. Başa düşürsən? mən bütün bunları özüm yaşamaq istədim.
-Bəs indi