bildin?-Çinarə incik halda soruşdu.
-Hə.-Nurlan gülümsədi. –Səni harada axtaracağımı bilməyəndə yaşadım bu duyğunu- itirmək duyğusunu. Sən həmişə yanımda idin və mən sənin mənim üçün necə dəyərli olduğunu özümə aydınlaşdıra bilmirdim. Bilirsən, Sinqapurdan gələndə niyə sənə xəbər vermədim? Çünki bilirdim ki, sən qoyduğum yerdəsən və istənilən vaxt sənə çata bilərəm. bax, bu arxayınlıq idi mənə rahatlıq verən. mənsə səni itirməyin nə demək olduğunu bilmək istəyirdim. Çünki əgər itirmək duyğusunu kəşf etsəydim, Əbədi Sevgini də kəşf edəcəkdim. Və Əbədi Sevgini kəşf etmək naminə əzab çəkməyə dəyər. Çünki əgər dərin əzab çəkməsən, əsl xöşbəxtliyin nə demək olduğunu bilməzsən.
Arada yenə sükut yarandı. Çinarə susurdu. Ama gözləri yaşarmışdı.
O, burdadır. Indi o burdadır və Əbədi Sevgidən danışır...
-Bəs məni necə tapdın?
-Yaxınlardan soruşdum. Heç kəs müsbət cavab vermədi. harada olduğunu bilmədiklərini dedilər. Klinikadan soruşdum. Sənin Türkiyədə olduğunu dedilər. Mən də İstanbula bilet aldım. Səni o boyda İstanbulda harada axtarmalı olduğumu bilmədən. ama mən səni tapmalı idim. Çünki itirmək duyğusu çox əzabvericidir. Ama sınamadan nələr edəcəyini heç vaxt bilə bilməzsən! mən bilet alan günün axşamı yuxumda səni gördüm. Mənə dedin ki, İstanbula getmə! Mən orada