. Öz dediyi sözlərə özü şübhə ilə baxırdı. Və sözlər boğazından çətinliklə keçirdi.
-Mən sadəcə insanları inandıra bilirdim. Daha doğrusu, bilirəm. mən əlavə heç nə demirəm. sadəcə onların daxillərindəki gizlənmiş, əsəb dağıntılarından uçub, xarabalıqlar altında qakan sevgilərini göstərib, onlara öz sevgilərini özlərinə kəşf etdirirəm. və onlar aşkarlayırlar ki, dərində yatan sevginin böyüklüyü müqabilində nifrətləri çox cılızdır. Mən insanlar öz sevgilərini özlərinə qaytarıram. Bu qədər! –deyib, Çinarə susdu. Hər kəs onun nitqini alqışladı. Çinarənin isə ürəyi sıxılırdı. Iclas bitər –bitməz zalı birinci tərk edən o oldu. iri addımlarla otağına doğru addımladı. ağlamaq üçün...Güzgüsü ilə dərdləşmək üçün...

“ Sən mənim müəllimim idin. Sən mənim psixoloqum idin. Sən mənim filosofum idin.
Sən mənim ağıllı dostum idin. Sən mənim həkimim idin. Sən mənim hər şeyim idin. Lənətə gəlsin, səninlə bağlı pis bir şey xatırlaya bilmirəm ki, zərrə qədər də olsa, əzabım azalsın. Sadəcə 1 kobud sözünü xatırlamıram ki, sənə nifrət edim, ya da səni adiləşdirim, ya da sənə hamı kimi baxa bilim ki, bu zəhrimara qalmış qəlb artıq bu qədər sıxılmasın. Axı bu qədər əzab niyə? niyə bu qədər yaxşı oldun? Niyə? axı bilirdin ki, mənim ən qatı düşmənim mədəniyyətsiz insandır. Niyə bircə dəfə də olsa söyüş söymədin ki, mən səni asanlıqla silə bilim həyatımdan? Bilirsən, necə əzab çəkirəm?! Bilirsən, sənin bu qədər yaxşı olmağın mənə nə qədər əzab verir? Niyə gözümdən düşmədin? Niyə bircə dəfə də olsa, yalan demədin ki, indi mənə səni unutmaq bu qədər çətin olur. Mən artıq belə bacarmıram! Daha bəsdir! Yetər! Yetəəəəəərrr! Yetər artıq! Məni məhv edəcək bu sonu bilinməyən yol...Sən qayıdacaqsan, elə deyilmi?”

***
Səhər saat 6:45. zəngli saat çalır. Çinarə yarıyuxulu halda zəngli saatı söndürür. Gözlərini açır. Və dərhal dünəni xatırlayır. Hıçqırıqlar, isterik hərəkətlər, ağlayışlar, dörd divar, üsyankar səslər...
Dünən axşam Çinarə üçün ağır oldu. Əsəbləri tab gətirmədi və o,