isterika keçirdi. Durmadan qışqırır, ağlayır, nəsə yazır, sonra onları cırır, qaba atır və yandırırdı. Onunla birgə dinlədiyi mp3 diskləri qırır, DVD ləri sındırır, kitabları zibil qabına atırdı. Ona aid, onu xatırladan əşyaları məhv etməklə sanki qisas alırdı ya da içindəki əzabı azaltmaq istəyirdi. ağlayır, durmadan ağlayır, sonra sakitləşir, daha sonra yenə ağlayırdı...
Çinarə dünən axşamı yuxu kimi xatırladı və nə vaxt, necə yuxuya getdiyini xatırlamadı. Adətən göz yaşları ilə bitən gecələr özü ilə ümidsiz və gecədən heç fərqlənməyən sabahlar gətirir. Ama Çinarənin üzündə təbəssüm vardı. Yataqdan qalxdı. Pəncərəyə yaxınlaşdı və səmaya baxdı. Gülümsədi:
-Çox sağ ol Allahım –dedi pıçıltıyla.
Təşəkkür etdi. Çünki Allah onun yuxusuna şəhzadəsini göndərmişdi. Nurani siması, məsum çöhrəsi və mülayim baxışları olan bir şəhzadə. Çinarə yuxusunu xatırladı: O, sakitcə dayanmış, ona baxırdı. Üzündə təbəssüm vardı. Çinarəyə gülümsəyirdi. və birdən onu qucaqladı...

“Bağışla məni, Nurlan. Mən acizlik və gücsüzlük göstərdim. Mən güclü olmalıyam. Sən qayıdanda məni əvvəlki kimi güclü görməlisən. mən Sevgi uğrunda mübarizə aparmalıyam. Axı Sevgi uğrunda mübarizə aparmağı sən mənə öyrətmişdin. Mən ayaqüstə, dimdik dayanmalıyam. Axı sən zəifliyi və iradəsizliyi sevmirsən. mən güclü olacam, Nurlan. Sən gələndə məni əvvəliki kimi güclü görəsən deyə. Yavaş –yavaş güclü olmağı öyrənirəm, Nurlan. Sevgi güclüdür. O, hər şeyə qalib gələ bilər. Sən indi yoxsan yanımda. Ama sevgin qəlbimdədir. Və əsas olan da budur. Bağışla, dünən sənin sevdiyin diskləri, kitabları atdım. Bağışla, bu ani isterika idi. Söz, bu gün gedib, onlardan yenisini alacam. Mən mübarizə aparacam, Nurlan. Nə qədər çətin olsa da, mən özüm özümlə mübarizə aparacam. Sevgi naminə! Sənin üçün! Sonda Sevgi qalib gələcək. Buna əminəm və inanıram. Sən qayıdanda sənin boynuna sarılacam. Kənara qoyacam bütün inciklikləri, qeruru. Səni necə çox sevdiyimi deyəcəm. səni bir də
buraxmayacam. Səni qucaqlayacam, bərk-bərk