n söhbətlər, aparılan müzakirələr. Insanlar, insanlar, insanlar...
-Nurlan?-birdən Çinarənin bədənindən soyuq cərəyan keçdi.
Gözləmədiyin anda, gözləmədiyin məqamda. O, şirkət nümayəndələrinin arasında idi. O, da bu banketdə idi. Axı bu necə ola bilər? Məgər Nurlan Sinqapurdan gəlib???
Çinarə qeyri-ixtiyari addımlarla Nurlana yaxınlaşdı. Əzaları boşalmışdı, bütün bədəni iflic olmuşdu.
-Nurlan?-Çinarə şokda idi. Donuq gözlərlə Nurlana baxırdı. Ürəyinin ritmlərinin sayı artmışdı. Və nəbzi çox tez-tez vururdu.
Nurlan çaşqın halda Çinarəyə baxırdı.
-Nurlan, sən Bakıdasan?-Çinarə hələ də şokda idi.
-Artıq 2 həftədir ki, Bakıdadır. –Nurlanın əvəzinə iş yoldaşı Rövşən cavab verdi.
-2 həftə?-Çinarənin nitqi kəsilmişdi. Bir anlıq bu 8 ay ərzində yaşadıqlarını xatırladı: keçirdiyi isterikalar, sıxıntılar, göz yaşları, əsəb travmaları, yaranan ümidlər, yenidən sönən ümidlər, boşa çıxmış terapiya cəhdləri, durmadan təhlil və analizlər aparmaq, ətrafdakı insanların reaksiyası, vurulan mənəvi baltalar, zərbələr, hər şeyə və hər kəsə rəğmən vuruşmaq, vuruşmaq, vuruşmaq, ayaq üstə qalmağa çalışmaq, yıxılmamağa çalışmaq....Nəyə görə? Kim üçün? 2 həftədir Bakıya gələn, ama bircə dəfə belə, bunu xəbər etməyən insan üçün?
Çinarə bir anlıq əlindəki ümidin necə aciz və yalançı olduğunu aşkarladı. Yalaçı ümid: o, boşanaq yox, ayrılaq dedi. Yəni nə vaxtsa yenidən bir yerdə olmaq ehtimalı adlı ümid! Qırıq, sınıq-salxaq, yerlərdə sürünən yalançı ümid!
Çinarə emosiyalarını idarə edə bilməməkdən ehtiyat edərək, Nurlana: -Bir dəqiqəlik çölə çıxaq-dedi boğuq səslə.
Çinarə ilə Nurlan zaldan foyeyə, oradan da restoranın eyvanına çıxdılar. Mart ayı idi. Və hava çox soyuq idi. Çinarənin əynində nazik ziyafət paltarı vardı. Və o, tir-tir titrəyirdi.
Ama onu titrədən havanın soyuqluğu deyil, keçirdiyi şok, həyəcan, xəyal qırıqlığı idi. Çinarə hiss edirdi ki, o, çətin və tez-tez nəfəs alır. Sinəsi qalxıb enir. O, başa düşürdü ki, bu anda, o, əsəbini , qəzəbini cilovlamalı, düzgün