a yaşadım. Axı mən pis nə etdim?
Çinarə danışdıqca, qışqırdıqca özünə nifrət edirdi. O, indi bu halı ilə özünə iyrənc görünürdü. həyasız, emosiyalarını idarə edə bilməyən qadın! Ama indi o, özü ilə bacarmırdı. Çətin və tez-tez nəfəs alır, durmadan ağlayırdı.
-Neçə-neçə həyasız qadınlar tanıyıram ki, camaatın içində ərlərinə nə gəldi deyirlər, ərlərinin qarşısına min cür şərt və tələb qoyurlar. Ama onların ərləri hələ də onların yanındadır. Mən bunu haqq edəcək nə etdim axı? Niyə? nəyə görə? Bu qədər can yandırmaq nəyə görə?
Çinarə yazıq və sual dolu baxışlarla Nurlana baxırdı.
Nurlan susurdu. Ama baxışları...Baxışları hər şeyi deyirdi...Həmin baxışlar...Çinarənin vurulduğu həmin baxışlar...
Arada sükut yarandı. Və bu sükut özü-özündə Çinarənin sualına cavab verirdi.
-Bağışla, bütün günahlar məndədir-Çinarə bu dəfə daha sakit və əzgin halda danışdı.
-Bağışla, mən hər şeyi səhv başa düşmüşəm. Əslində sən həmişə mənimlə dürüst
olmusan. Sən “ayrılaq” dedin. Mənsə “boşanaq” deyil, “ayrılaq” dediyin üçün, bundan ümid yaratdım. Cılız, balaca, yalançı ümid. Bağışla, mən sadəcə dərk etməmişdim ki, doğrudan da hər şey bitdi. Yəqin mədəni formada ayrılmaq buna deyirlər. Heç bir davasız, söyüşsüz, təhqirsiz...Bizim millət öyrəşib axı dava ilə ayrılmağa.-Çinarə güldü və göz yaşlarını sildi:-Bağışla, mən səhv başa düşmüşəm. bağışla, bir də səni narahat etməyəcəm- deyib, sürətli addımlarla eyvandan foyeyə çıxdı. qeyri-ixtiyarı foyedə pilləkənlərlə aşağı düşdü. 1-ci mərtəbəyə- qarderoba tərəf...Nömrəsini göstərib, gödəkcəsini almaq üçün...

O gün...O an...Mart ayı...Soyuq hava...Tutqun ay var idi səmada...O an...O ankı hava..O ankı hisslər. Beynin donması. Məntiqin donması. Əlindəki son ümidin ölməsi. Hara gedəcəyini bilməmək. Cavabsız sualların hücumu. Bundan sonra necə yaşayacağını bilməmək...
Çinarə həmin an anladı ki, insanın beynindən 1 saniyə ərzində minlərcə fikir keçə bilərmiş:
Intihar. Yox, həyata davam! Ama başqa cür. Nəyişə dəyişmək. Kimlərisə, nələrisə