Nurlan bir anlıq ətrafına baxdı.
-Əslində buranı, bu evi, bu həyəti mən yuxumda görmüşəm. və mən bileti cırıb atdım. Yuxularımın, ürəyimin götürdüyü yolla getdim. Çünki bilirdim ki, ürəyimin apardığı yol axır -əvvəl məni sənə çatdıracaq. Mən inanıram. Mən Sevgiyə inanıram. Və budur. Mən səni və Əbədi Sevgini tapdım.
Arada yenə sükut yarandı. Nurlan Çinarəyə daha da yaxınlaşdı. Və sevgi dolu gözlərlə Çinarəyə gülümsədi.
-Çinarə, mən artıq bildim Əbədi Sevgi nədir. Bu Allah və sənsən!
Çinarə ağlayırdı. Artıq özünü saxlaya bilmir və uşaq kimi ağlayırdı.
-Sənə nifrət edirəm –deyib, xəfifcə Nurlanın sinəsini yumruqlayırdı.
-Bilirəm-Nurlan gülümsədi.
-Sənə nifrət edirəm.
-Bilirəm.
-Sən mənə o qədər əzab yaşatdırdın ki...
-Səni başa düşürəm. Çünki həmin əzabları mən də yaşadım.
-Sənə nifrət edirəm.
-Bilirəm.
-Ama səni sevirəm.
-Onu da bilirəm.
-Səni minlərcə dəfə sevirəm. səni milyonlarca dəfə sevirəm. səni trilyonlarca dəfə sevirəm....
Nəhayət Əbədi Sevgini kəşf etmiş iki insan qucaqlaşdılar...Bərk-bərk, möhkəm şəkildə...
-Bilirsən, sən çox qəribə adamsan.-Çinarə hıçqırıqlarına son verib, dilləndi. –Ama mən bu qəribə adamı çox sevirəm. və hər nə olursa olsun, bu qəribə adamı, ancaq bu qəribə adamı sevmək istəyirəm...Yaxşı , madam ki, məni həmişə sevmisən, bəs bu qədər əzab, həsrət niyə?
-Sevgi naminə! Əbədi Sevgiyə gedən yolda hər əzaba qatlaşmaq olar! Hər şey Sevgi naminə idi. Sevgi naminə!!!


SON