Kimi Allahı məmnun edir, kim də
şeytanı güldürür...

Bir gənc uzaq bir məmləkətə səfər
edir. O, səfər zamanı çox qəribə
mənzərələrin şahidi olur. Amma
gördüklərindən bir şey anlamır.
Qarşısına çıxan ilk qəribə mənzərə
belə olur: Bir neçə adam tarlaya
buğda səpirdilər. Buğda dənləri
torpağa düşən kimi boy verib qalxır,
o andaca məhsul verir, amma
əkinçilər məhsulu toplamaq əvəzinə
tarlanı yandırırlar.
İkinci qəribə mənzərə belə idi: Bir
adam böyük bir daşı yerdən
qaldırmağa çalışır, amma bacarmır.
O böyük daşın üstünə bir başqasını
da qoyandan sonra qaldıra bilir.
Üçüncü daşı qoyanda daha asan
qaldırır. Gənc nə qədər baxsa da,
bir şey anlaya bilmir və yoluna
davam edir.
Yolda rast gəldiyi üçüncü qəribə
mənzərə də belə olur: Bir adam
qoyunun belinə minib, bir neçə
adam da onun çiyninə dırmaşıb.
Qoyun sürətlə qaçır, bir neçə adam
da onların dalınca nə qədər
yüyürsələr də, çata bilmirlər.
Gənc bu gördüklərini nə qədər
götür-qoy eləsə də bir məna anlaya
bilmir və gəlib bir şəhərə yetişir.
Giriş qapısının yanında nurani bir
qoca görüb, salam verir. Qoca da
salamı alır və onu saxlayıb söhbətə
tutur. Oğlan yol boyu gördüklərini
söyləyir və qoca da onun dediklərini
belə izah edir:
- Gördüyün o əkinçilər, buğda
tarlası və onu yandıran adamlar
bilirsənmi kimlərdir? - Əvvəlcə
yaxşılıq edən, sonra da elədiyi
yaxşılığı orda-burda danışıb dəyərini
heçə endirənlər.
- Daş qaldıran adam ilə sənə başqa
bir mesaj verilib. O mənzərənin
mənası budur ki, ilk dəfə günah
işləmək insan üçün çox ağırdır.
Amma insan günahı işləyəndən sonra
tövbə etməsə, növbəti günahlar ona
çox yüngül gəlir. Tövbəsi olmayan
bir günah başqa bir günah üçün
açılmış qapıdır.
- Qoyun və onun belindəki adamlara
gəlincə unutma ki, qoyun cənnət
heyvanıdır, belinə minənləri də
cənnətə daşımaqdadır. Qoyuna ilk
minən alimlərdir. Alimlərin
çiynindən asılanlar isə hər
təbəqədən olan möminlərdir.
Onların dalınca qaçanlar isə
inancsızlar, dinsizlərdir..