a görə də, etiraz əlaməti olan ağlamaq və qışqırığın qarşısında təslim olmağa dəyməz. Misal üçün, gecələr qışqıran körpəni yanına alıb, onu sakitləşdirmək, qışqırığın qarşılığında edilmiş bir iş sayılır və uşaq bunu yaxşı başa düşür.

Etirazlarının uğurlu olduğunu görən körpə daha da şirnikləşəcək. Bu xüsusiyyət yalnız uşaqlara aid deyil bizim hamımıza aiddir. Bunun üçün, əgər körpənin özünün sərbəst yuxuya getməsini istəyiriksə, onun qışqırtısına təslim olmamalıyıq və onu qucağımıza almaqla qışqırtısının qarşılığını verməməliyik.

Nəzərə almaq lazımdır ki, yalnız körpənin tək yuxuya getmək etirazlarına göz yummaq olar. Əgər uşaq başqa səbəblər üzündən qışqırır və ağlayırsa, əlbəttə ki, onu ovundurmaq və sakitləşdirmək lazımdır. Uşaq nə üçün ağladığının fərqinə varır. Ona görə də başqa problem ucbatından körpəni ovundurmaq onun tək yuxuya getmək adətini əngəlləmir.

Tək yuxuya getmək istəməyən uşağın etirazını və qışqırtısını cavablandırmamaq, onu cəzalandırmaq kimi qiymətləndirilməməlidir. Elə davranmaq lazımdır ki, uşaq bunun səmimi olduğunu anlasın. Bunun üçün hər şeydən öncə bütün çətinliklər zamanı valideynlər körpənin tərəfində olmalıdır. Davranış və münasibət elə olmalıdır ki, körpə başa düşsün ki, valideynlər onun durumunu bilir, lakin onun marağını etirazına qurban vermək istəmirlər.

Onlar arxayın olmalıdırlar ki, uşaq öz hisslərini ələ almağa qadirdir. Bütün bunlar valideynlərin qayğıkeş, səmimi və eyni zamanda ciddi davranışlarından sezilməlidir.

Hər ağlayanda körpəni sakitləşdirməyə cəhd edilərsə, o özü-özünü sakitləşdirmək şansını itirə bilər.
Sağlam toplum qurmaq üçün vaxtında uşaqlarımızın sağlamlığının qayğısına qalmalıyıq. Uşaqları körpə vaxtından müstəqil yaşamağa öyrətmək, eyni zamanda uşaqları öz həyatında hər hansı çətinlik qarşısında dözümlü və müstəqil qərar vermək qabiliyyəti ilə silahlandırır. Bu prosesi yaşayan uşaqlar utancaq və qorxaq olmur, həyatı yaxşı dərk edir nəticədə sağlam, müstəqil və özünə inamlı böyüyür.

Tək