təkbaşına yuxuya getməyə üstünlük verdiyindən, valideynlərin köməyinə ehtiyac duymur. Onları tək yatmağa öyrətməyə ehtiyac duyulmur, onlar özləri bu yolu seçir.

Bəzi uşaqlar isə yatağında tək buraxıldıqda ciddi və kəskin etirazda bulunur. Belə etiraz halları uşağın yorğun çağlarında daha kəskin olur. Bu özəllik iradəli və inadkar uşaqlara məxsusdur. Bu uşaqların etiraz müddəti daha uzun olur. Qeyd edim ki, bu xarakter uşaqlarda mənfi xüsusiyyət deyildir.

Valideynlik duyğusu

Uşağı təkbaşına yatmağa öyrədərkən ən çətin iş valideynlik duyğusuna qalib gəlməkdir. Belə ki, valideynlərin sevimli körpəsi ağlayarkən, ata-ananın onu kənardan dinləməsi və ağlamasının, qışqırmasının şahidi olması asan deyil. Valideynlər istər-istəməz körpəni ovundurmaq, sakitləşdirmək və qucağına almaq istəyəcək. Ata-ana qayğısını duyan uşaq sakitləşib yuxuya gedəcək. Ata-ana bununla sadəcə öz övladına münasibətdə doğal və instinkt hissələrini ifadə edərək, eyni zamanda diqqətli və yaxşı valideyn olduğunu sərgiləndirmiş olur. Valideynlərin bu hərəkəti uşağın gecə yuxusundan tez-tez ayılmasına və hər dəfə yenidən yuxuya getmək üçün valideynləri köməyə çağırması ilə nəticələnir.

Qeyd edim ki, bu valideyn və uşaq tərəfindən yol verilən hər hansı bir səhv hərəkət deyil, sadəcə instinkt və doğal duyğuların ifadəsi nəticəsində ortaya çıxan bir işdir. Bu o deməkdir ki, bizim ehtiyacımız və duyğularımız heç də həmişə mədəniyyətimiz və yeni həyat tərzimizlə üst-üstə düşmür. İnstinkt duyğular anadangəlmə olduğu üçün dəyişməz qalır və çağdaş toplumun modern həyatı və ehtiyacı ilə ayaqlaşa bilmir. Valideynlik duyğusuna təslim olaraq, uşağın ağlamasına dözməyənlər, yalnız bu məqamda, yəni körpələrini tək yuxuya getməyi öyrədəndə səhvə yuvarlanmış olurlar. Tərəfimizdən yol verilən bu səhvi pərvanənin şamın başına fırlanmasına bəzətmək olar, belə ki, işığa sevgi bəsləyən və ona doğru can atan pərvanə də əslində səhv edir və yandırıcı odla, alovla qarşılaşır.

Nigarançılıq, rahatsızlıq və