cümlədən sevgiliyə müraciəti də: "aşkım, ürəyim, canımın içi, hayatım...” nə qədər də bayağıdır, elə deyilmi? Əgər bu söylədiklərin gerçəkdirsə, daha onu dilə gətirməyə nə ehtiyac var? Adama elə gəlir ki, bu cür ifadələr əslində ürəkdəki boşluğu doldurmaq cəhdidir. Əgər sənin könlün qarşı tərəfə sevgi ilə doludursa, sən onu Allahın əmanəti kimi qəbul etmisənsə, əmanətə doğru-düzgün riayət etmək kifayət edər. Doğrudur, bəzən insanın xoş sözə, səmimi ifadəyə də ehtiyacı olur. İstəyirsən ki, səni içəri girəndə xoş üzlə qarşılasınlar, şirin bir söz söyləsinlər. Bunlar təbii istəklərdir və öz ölçüsündə olanda əlbəttə, gözəldir. Amma yeri oldu-olmadı "aşkım, canımın içi, hayatım”... deyilirsə, istər-istəməz ikrah hissi doğurur. Adamın lap əti tökülür. O ifadələrin səmimiliyinə də şübhə edirsən.
Hər kəs yerini biləndə...
Dədə-babadan görmüşük ki, süfrə başında əyləşmək, sadəcə, ehtiyacın təmin olunması deyil, həm də mədəniyyətdir. Süfrə mədəniyyəti ailə sağlamlığının ən mühüm göstəricilərindən biridir. Hər zaman belə görmüşük: oğul-uşaq süfrənin sağında-solunda oturar, başda atanın yeri boş qalar. O gəlib yerində oturmayınca kimsə süfrəyə əlini uzatmaz. Atanın birinci "Bismillah” deməsi ilə hər kəsin əli süfrəyə açılmış olur. Ana çəkdiyi yeməyi birinci atanın qarşısına gətirər. Sonra da ardıcıllıqla yuxarıdan aşağıya doğru yeməklər düzülər. Süfrə başında arabir "nə var, nə yox?” söhbətləri də edilər. Ata övladlarının işini-gücünü, kefini öyrənər.
Ümumiyyətlə, ailədə hər kəs öz yerini biləndə və öz yerini tutanda hər şey öz axarında davam edir. Çünki bu nizam-intizam, sadəcə, süfrə başında qalmır, həyatın hər məqamında bu ailənin kiçiyi böyüyünün yolunu gözləyir, böyüyü də kiçiyindən himayəsini əsirgəmir. Bundan gözəl tərbiyə daha nəyə deyirsiniz ki?
Sevgi ipəkqurdu kimidir
Bir alim sevgini ipəkqurduna bənzədir və deyir ki, gənclik duyğuları ömrün növbəti mərhələlərində ritmini də, şəklini də, atmosferini də dəyişməlidir. İlk günlərində tut yarpağı ilə qidalanan bir