...Bu dəfə Məhəmmədin davranışı bir qədər sakit idi və nədənsə baxışlarını kənara yayındırırdı: “Boynuna almırdın! Hə, sənə demişdim axı sənin danışdıqların boş şeylərdir. Əsas odur ki, müstəntiq, hakim nə deyir. Onlar bilər sənin günahın var ya yox! Kaxin, ona dəymə, eşitdin? Qoy, sakitcə otursun - həyatda hər şey olur. Başa düşdün, Kaxin, dəymə ona!”. Bu xəbərdarlığın mənasını “smertnik” sonralar - Kaxinin xasiyyəti ilə yaxından tanış olandan sonra başa düşdü.
Məhəmmədin sözlərindən sonra Kaxin razılıq əlaməti olaraq başını yellədi, ona nə isə kağız-kuğuz verdi və “smertnik”i 5-ci korpusa - balaca birmərtəbəli, sarı və göz oxşamayan binaya apardılar. Korpusa 50 metr qalmış starşina bədniyyət təbəssümlə danışmağa başladı: “O qapını görürsənmi? Oradan heç kim çıxmır, yalnız içəri girirlər. Daha çox binanın o biri başından ayaqları qabaqda çıxırlar. Amma onda da sən o çıxışı görməyəcəksən”. Sonralar kamera yoldaşları ona izah etdilər ki, bu, həyətə ayrıca çıxışı olan güllələnmə kamerasına dair Kaxin üçün adi olan bir eyhamdır. Amma o zaman ağır təəssüratlar altında boğulub qalmış “smertnik” bu söhbətləri yarımçıq eşidirdi. Belə əqli keyləşmə ölüm cəzası almış məhkumların əksəriyyəti üçün xarakterik olur.
Ağır hisslərlə “smertnik” korpusun dəmir qapısına tərəf iki pillə düşdü. Bu qapının ardınca daha birisi - qəfəsli qapı açıldı. İçəri girən kimi solda əşya anbarına giriş, sağda starşinanın otağı - Kaxinin “iqamətgah”ı yerləşirdi. Stolun arxasında həmin gün növbədə olan 27-28 yaşlarında daha bir adam oturmuşdu. O da bəstəboy idi, amma daha arıq idi. Sonradan “smertnik” onun da adını bildi - İslam. O, stoldan qalxdı, yerini Kaxinə verdi və aqressiv tərzdə təzə məhkuma tərəf şığıdı. Amma Kaxin dərhal xəbərdarlıq etdi: “Dəymə! Qarışma, lazım deyil. Məhəmməd dedi ki, ona toxunmayaq, yəqin nəsə var”. “Smertnik” sonralar İslamla dəfələrlə üz-üzə gələcək və onun alçaq xarakterinə əmin olacaqdı. Salyanlıların çoxu kimi o da anaşa çəkirdi və bu həvəsini Kaxinlə də