k vermək üçün açılıb-bağlanan balaca pəncərə - M.T.) qoyuldu, amma əvvəllər bunlar yox idi və zirzəmi qapısını da başqa kameraların qapılarından fərqləndirirdi.
Zirzəminin tambur tipli birinci otağında şəxsi əşyalar və xüsusi geyim üçün ikimərtəbəli stellaj yerləşirdi. Son güllələnmələrdən 8 il sonra bu stellaj götürülmüşdü. O vaxt artıq bu sətirlərin müəllifi nəhayət, o zirzəmiyə baş çəkə bimişdi. Türmə əməkdaşının sözlərinə görə, “smertnik” burada paltarını dəyişirmiş, sonra onu pilləkanlarla növbəti nisbətən uzun otağa aparırlarmış. Orada onu türmənin rəisi, nəzarət üzrə prokuror, həkim və nəzəri olaraq keşiş gözləyirdi (əslində keşişlər heç vaxt - nə kommusitlərin vaxtında, nə də sonralar nə korpusa, nə də edam yerinə gəlmirdilər). Burada “smertnik”ə əfv ərizəsinin rədd edildiyini elan edirdilər.
“Məhkumu hökmün icrası üçün aparanda biz onu hara apardığımızı demirdik. Yalnız onu deyirdik ki, onun əfv ərizəsi Ali Sovetin Rəyasət Heyəti tərəfindən rədd edilib. Mən həmin andaca saçları ağaran adamlar görmüşəm. Daxilən nə qədər güclü adam olsa da belə, onun hara aparıldığını demirdik. Adətən, “Get kabinetə” deyirdik. Amma onlar səbəbini başa düşürdülər. Qışqırmağa başlayırdılar: “Qardaşlar!.. Əlvida!..” Həmin kabinetin qapısını açırsan və adam dayanıb içəri keçmək istəmir - bu, tükuürpədici mənzərədir...”,- deyə Bayıl türməsinin keçmiş rəisi X.Yunusov xatırlayır: “İnsanlar həmin anda müxtəlif cür davranırdılar. Xaraktersizlər, iradəsizlər dərhal yıxılırdılar. Tez-tez elə olurdu ki, hökmün icrasına qədər məhkum ürəyi partlayaraq ölürdü. Müqavimət göstərənlər də olurdu, bu zaman yerə yıxıb qollarını buraraq qandal vurmaq lazım gəlirdi”.
Deyilənə görə, bəzən müqavimət göstərəcəyi ehtimal olunan “smertnik”ləri formal prosedurlar həyata keçirilmədən zirzəmiyə daxil olan kimi peysərindən güllələyərək öldürüblər. “Kabinet” dedikdə eynilə bu ölçüdə (2,5x4,5 m), döşəməsi və divarları betondan olan, divarları tünd yaşıl rəngli rezin təbəqə ilə örtülmüş otaq nəzərdə