tutulur. Bu örtük səsi boğur və güllə rikoşetinin (sapmasının) qarşısını alır.
İcraçılardan biri məhkumu dizi üstə və ya uzanmış vəziyyətdə saxlayır, digəri isə başından güllələyirdi. Neçə dəfə güllələyirdilər? “Ölənə qədər”,- deyə türmə əməkdaşı məsum təbəssümlə mənə izah edir: “Adətən, iki atəş kifayət edirdi - birini başın sol peysər hissəsində sol qulaq nahiyəsindən vururdular, çünki burada həyati əhəmiyyət daşıyan orqanlar yerləşirdi. İnsan dərhal hərəkətsizləşir”.
Sonra yoxlama atəşi açılırdı. Deyilənə görə, Rusiyada olduğu kimi, edam olunmuş şəxsin başını kəsirdilərmi və ya qonşu Gürcüstanda olduğu kimi, onların çılpaq vəziyyətdə fotolarını çəkirdilərmi - dəqiq bilinmir. Hakimiyyət orqanları cəsədlərlə hər hansı manipulyasiyanın olduğunu təkzib edirlər, amma həmişəki kimi, belə açıqlamaların yoxlanmasına ehtiyac var. Məsəən, X.Yunusov təfərrüatlara varmadan təsdiqləyir ki, Leninqradda başqa cür edam edirdilər: “Bizdə çox qəddar üsulla edam edirdilər. Prosedurun özü tam işlənib hazırlanmamışdı. Mən hətta bu məsələ ilə bağlı daxili işlər nazirinə də müraciət etmişdim. O məni başqa sistemin qüvvədə olduğu Leninqrada göndərəcəyini söz vermişdi, amma onu öldürdülər. Mənə qədər də belə icra etmişdilər, necə deyərlər, miras olaraq mənə ötürmüşdülər”.
Hər necə olsa da, edamdan sonra otağın döşəməsində və divarlarında güllələrin qopardığı bədən toxumaları və çoxlu qan qalırdı ki, bunu da su şlanqı ilə otağın ortasında yerləşən kanalizasiya dəliyi vasitəsilə yuyurdular. Şlanq üçün “sosok” divarların birində yerləşirdi, kranın özü isə haradasa kənarda - dəhlizdə yerləşirdi.
1993-cü ilin fevralında son güllələnmələrdən birinin şahidi məninmə söhbətində dedi ki, həmin vaxt bu “sosok”un altında su ilə dolu çəllək vardı. “Smertnik”i çəlləyin yanına aparırdılar, başını suya tərəf əyirdilər və peysərindən güllələyirdilər. Görünür, su atəş səsini və güllənin zərbəsini azaldırmış, qan və güllənin qopardığı bədən toxumaları da çəlləyə düşürmüş.
Güllələnmə otağından