t nümayəndələri, həm də “smertnik”lərin özləri güllələnməni belə bir qanuni sözlə adlandırırdılar. İcra... (Məhkumlar rus dilində “ispolneniye” sözündən istifadə ediblər - M.T.).
İlin hər rübündə bir dəfə - ali hakimiyyət orqanları əfv ərizələrinə baxıb əksəriyyətini rədd etdikdən sonra güllələnmələr seriyası başlayırdı. Edamlar adətən, şənbə və bazar günləri icra edilirdi və buna görə də həmin günlərdə korpusda ağır, təxminən sözün tam mənasında “qəbir sükutu” hökm sürürdü. Məhkumlar dəhlizdə addım səslərini diqqətlə izləyərək icraçıların gəlişini gözləyirdilər. İlk üç ay ərzində əfv sənədləri instansiyaları dolaşınca xüsusi narahatlığa əsas yox idi. Amma bu müddət başa çatandan sonra hamı həyəcanlanırdı. Xüsusən də güllələnməni gözləyə-gözləyə 6-9 ay ərzində bu korpusda oturanlar daha çox narahat olurdular - əfv ərizəsinə orta baxılma müddəti bu qədər idi. Əvvəlcədən heç kimə edamla bağlı xəbərdarlıq edilmirdi, amma illərdən bəri işlənib hazırlanaraq “smertnik”lər tərəfindən nəsildən nəsilə ötürülən zahiri əlamətlər mövcud idi. Belə ki, əvvəlcə korpusun kiçik həyətinə daxil olan maşının - “meyitdaşıyan”ın səsi eşidilirdi. Sonradan edam olunanlarınn cəsədlərini bu maşınla aparırdılar. İcraçıların şəxsiyyəti hətta türmə əməkdaşlarından da gizli saxlanırdı. Bunlar bir zabitin rəhbərliyi altında hansısa əməkdaşlardan ibarət 10 nəfərlik qrup olurdu. 1970-ci illərdə güllələnmə komandasına türmə rəisinin özü başçılıq edirdi. Güllələnmələrə görə rəhbərliyə və güllələnmə komandasına mükafat ödənilirdi - rübdə bir dəfə qrup üzvlərinin hər birinə 100 rubl, birbaşa icraçılara isə 150 rubl mükafat verilirdi. Stressi araqla götürürdülər ki, bu da təlimatla nəzərdə tutlurdu. Hər bir hökmün icrasına görə 250 qram spirt verilirdi... İcraçılar, adətən, öz pulları ilə əyyaşlıq edirdilər və bu pullarla öz ailələrini dolandırmaqdan da iyrənmirdilər və bu ailələrdə heç kimin ağlına da gəlmirdi ki, ailənin başçısı necə bir işlə məşğuldur. Rəhbərlik isə mövhumata qapılaraq hesab