“Quyu qazırdılar, cəsədi ora qoyurdular, sonra torpağı hamarlayırdılar və heç bir dəfn izinin qalmasına yol vermirdilər. Bir neçə həftədən sonra məhkumun qohumları hökmün icra oluduğuna dair məhkəmə bildirişini poçt vasitəsilə alırdı. Dəfnin tarixi və ya yeri barədə onlara heç bir məlumat verilmirdi. Bəzən hansısa şəxsi əşyalarını qohumlarına verirdilər”,- deyə Ukraynadan olan bir icraçı xatırlayır. “Smertnik”lərin məzarlığı konkret olaraq harada yerləşirdi? 1970-ci illərdə onları Bakıdan 40-50 kilometrlik məsafədə yerləşən məzarlıqlardan birinin yanında dəfn edirdilər. Bəzi məlumatlara görə, bu yer Umbakı qəsəbəsində yerləşən xristian məzarlığının yaxınlığında olub. Həm güllələnmə proseduru, həm də “zirzəmi” ətrafında yüksək dərəcədə məxfilik təmin edilsə də, orada kifayət qədər kənar şəxslər olublar və sonradan təəssüratlarını həm “smertnik”lər, həm də başqaları ilə paylaşıblar. Məsələn, Bayıl türməsinin zabitləri maraq naminə ora gizli “ekskursiya”ya gedirdilər. Bundan başqa, “zirzəmi”də işlərə (elektrik xətlərinin təmiri, təmizlik) təsərrüfat bölməsinin türmədə saxlanan məhkumlardan ibarət işçilərini (dustaqlar öz aralarında onları “şnır” adlandırırlar) cəlb edirdilər. Adətən, belə işlər, güllələnmələrdən sonra Ələddinin yanında aparılırdı. 1993-cü ildə son güllələnmələr seriyasından sonra rus “şnır”-məhkum Ələddinin tapşırığına əsasən, orada qaynaq işləri aparıb. Bundan sonra 1995-ci ilin mayına qədər “zirzəmi” heç kimin yadına düşməyib. Tezliklə əfv komissiyası yaradıldıqdan sonra, məntiqlə hesab ediblər ki, əfv ərizələri rədd edildikdən sonra yeni edamlar həyata keçiriləcək. Bu zaman Kaxin ilk dəfə olaraq zirzəminin qapısını açıb ora daxil olub və tez də deyinə-deyinə geri qayıdıb ki, “zirzəmini su basıb”. Kaxin kimdənsə uzunboğaz balıqçı çəkməsi alıb 10 gün ərzində zirzəmidə eşələnib və oranı təmizləyib. Ermənilər deyirlər ki, Kaxin 3-4 dəfə onlardan Qızıl Xaç Cəmiyyətinin hədiyyə etdiyi rezin və xəz çəkmələri götürüb...1995-ci ilin mayından 1997-ci ilin