Mən bu gün o soyuq məzar qarşısında danışan sevənin sözlərinə xitabən yazıram bunları..
-- “Dinlə məni… ey məni bu fani dünyada yarımçıq, çarəsiz buraxıb gedən sevgilim!. Sənin görəsən bu dünyada olanlardan, bitənlərdən xəbərin varmı?! Mənim sənsiz nələr yaşadığımdan heçmi xəbərin yoxdur?! Əzizim, sən yoxsan artıq.. hər şey o qədər adı, mənasız, anlamsız gəlir ki, mənə. Biləsən ki, dayanmaq necə çətindir sənsizliyinə. Sənsiz nəfəs almaq nə qədər ağırıdır. Gəl desəm gələ bilməzsən…, bilirəm bunu!!! Amma yenə də bütün bunları bilə-bilə deyirəm: Gəl… nolar qurbanın olum!!!! Gəl ki, qurtarsın bu əzab! Nolar gəl, gəl ki, sönsün içimdəki bu alov. Daha gücüm qalmayıb tükənmişəm sənsizlikdən. Hərdən düşünürəm ki, bu dünyada bəlkə də mənə yer qalmayıb sənsiz. Sənsiz hər şeyi sanki alıblar əlimdən. Hər şey bom-boz görünür gözlərimə. İnsanların, dostların qohumların sənin yadigarlarının belə hər sözü mənə toxunur. Hər şeydən küsən, inciyən olmuşam. Göz yaşlarım da məni ələ verir daha. Əvvələr gizli axardı gözlərimdən.. eləcə səsiz səmirsiz süzülərdi yanaqlarımdan, indi onlar da belə hönkürtüylə axırlar. Onlar da daha sənsizliyə dözmürlər. Həmişəki kimi bu gün yenədə sənə gəldim. Danışdım, söylədim dərdlərimi.. sənsiz keçən bu həftəmi də anlatdım. Sən isə yenə susudun.. həmişəki kimi. Mən bu dəfə hirsləndim, yumuruqladım məzarını... cavab gözlədim!!!!!!!!! Səs-səmir gəlmədi. Sonra sanki ayıldım, utandım özümdən, səni incitdiyimdən, sığalladım soyuq daşları. Tamam unutmuşdum ki, məzar daşlarının danışmadığını. Bilə-bilə etdiyim hərəkətə görə çox utandım. Hərdən mənə elə gəlir ki, sən o daşların altında həbsdə yatırsan. Əllərimlə oyub səni o məhbusluqdan qurtarmaq istəyirəm.!!!!!!! Əzizim! Sən gedəndən əllərimdəki yaraları bir görəsən kaş ki, inan görsən dəhşətə gələrsən.. O yaralar hər həftə təzəcə bağlanmış qaysaqlarını burada qopradır. Necə ki, ürəyimin içində qanayan yaralar kimi. O yaralarım yalnızca sənin yanına gələndə sağalacaq, bilirəm bunu. Bir tək ümüdüm o günədir.