nömrə dəyişmişəm, onların məni tapa bilməməsi üçün.
Bu qızlardan birinin adı Lamiyə idi. Ətrafımdakı oğlanlar mənə deyirdi ki, heç də asan tikə deyil. Ağır qızlarda xoşuma gəldiyi üçün onu göz altı etmişdim. Onun şabalıdı saçları, qara gözləri, bəyaz çöhrəsi, qızıl gül kimi büzülən dodaqları vardı. Həmişə başını aşağı salıb dərsə gedib gəlirdi. O mənə fikir vermirdi və mən də çıldırırdım sanki…
Çox arxasınca getdim-gəldim və nəhayət diqqətini çəkə bilmişdim. O da məni sonradan sevdi və məni çox həyəcanlanıdırırdı. Hiss edirdim ki, digər qızlardan fərqli olaraq o həqiqətən məni sevirdi, sanki mənsiz nəfəs ala bilmirdi. 3 ay beləcə danışdıq və üç ayda onun ürəyini tamamilə əllərimə almağı bacarmışdım.
Bir gün Lamiyə ilə şəhərdə gəzərkən bərk yağış yağmışdı. Lamiyəyə dedim ki, yağış kəsənə kimi gedək mənim evimə, yağış kəsdikdən sonra özüm evlərinə aparacağımı söylədim. Tərəddüt etsədə yağışın şiddətliyindən mənimlə razılaşdı. Onun əlindən tutdum və qaça-qaça yaxınlqıdakı mənzilimə getdik. Təpədən dırnağa ikimizdə su idik. Mən üzərimdəki köynəyi çıxardım və yarıçılpaq Lamiyəyə baxdım. Lamiyə mənə dedi:
- Bura gəlməyim düzgün deyildi.
- Narahat olma ömrüm, bura sənində evin sayılar…
- Nə bilim… Sənə inanıram. İnanmasam gəlməzdim.
- Üzərin bütün sudur. Keç içəridə mənim paltarlarımı geyin. Paltarın qurusun. Yoxsa xəstələnəcəksən…
- Aha, məndə onu deyəcəkdim…
Lamiyə mənim yataq otağıma keçdi və paltarını soyunmağa başladı. Mən onu qapının arasından gizli seyr edirdim. Onun bədənini həddən artıq mükəmməl idi. Özümü saxlaya bilməyib qapını açdım və içəri girdim. Lamiyənin rəngi qızardı və mənim köynəyim ilə bədənini gizlətdi. İçəri girər-girməz Lamiyəyə dedim:
- Mən səninlə evlənmək istəyirəm.
- Nə? Necə? – o çaş –baş qalmışdı.
- Hə, elə indi, bu saniyə…
- Bu necə olacaq?! Dəli olmusan? – o gülümsəyərək dedi.
Onun əlindən tutaraq yarı çılpaq halda pəncərəyə tərəf