f getdim. Yağan şiddətli yağışı göstərək ona söyləməyə başladım:
- Qoy bu yağan yağı şahidimiz olsun, qoy bu yağışı yağdıran Allah şahidimiz olsun, qoy bu yağışdan qorunmaq üçün ağacların arasındakı gizlənən quşlar şahidimiz olsun, qoy bu buludlar… toraqlar, ağaclar şahidimiz olsun ki, səni ölənə kimi heç vaxt tərk etməyəcəm. Səni sevəcəyəm və mənim bu gündən sonra qadınımsan… – Onun bədənini qucaqladım, nəm alnından öpərək ıslaq dodaqlarına yaxınlaşdım. Alt dodaqları iki dodağımın arasında sanki buz kimi əriyirdi. İçimdə elə bil alov yanırdı. Mən çox qızlarla olmuşam amma, belə bir hissi heç vaxt yaşamamışdım. Öpüşə-öpüşə kənardakı yatağa yıxıldıq. Əllərimiz br-birimizin bədənində gəzirdi. Uzun dırnaqları ilə bədənimi cırırdı sanki…Amma bunu hiss etmirdim. Çünki ehtiras həzzinin ən yüksək qatında idim. Nəm və uzun saçları sinəmdə gəzirdi… İlan qabığını dəyişərkən necə ağaclara sürtünürdüsə, bizdə bir-birimizə elə sürtünürdük…
Beləcənə öz məqsədimə çatmışdım. Qovuşduqdan sonra, o başını sinəmə qoyub ağlaya-ağlaya çox xoşbəxt olduğunu və heç vaxt ayrılmayacağımızı Allahdan isteyirdi.
Hər şeyin üstündən 1 həftə keçdi. Mən ona dedim ki, rayona xəstə atamın yanına gedirəm. O da səbrsizliklə məni gözləyəcəyini dedi. Ancaq mən heç bir yerə getmədim. Nömrəmi dəyişdim. Xoşbəxtlikdən kirayə tutduğum evin də vaxtı bitmişdi. Başqa evə keçərək bütün izimi itirmişdim.
1 ay idi ki, məni axtarırdı, ancaq mən başqa sevgililər axtarırdım. Heç gözləmədiyim vaxt, o mənim qarşıma çıxdı. Üzümə nirətlə baxırdı. Mənə dedi:
- Mən sənə inanmışdım, Orxan…
- Lamiyə, bu inam məsələsi deyil, mən də alınmırdı. Hisslərim ölürdü.
- Bəs məni niyə bədbəxt etdin?
- Həyatını davam elə, inanıram ki, ən yaxşı oğlan sənin qarşına çıxacaq!
- Əclafsan sən… Heç olmasa…Heç olmasa….Bətnimdəki uşağı düşün…. – birinci dəfə idi ki, belə hadisə ilə qarşılaşdım…
- Nə ? necə? Mən uşaq filan istəmirəm. Al nəqədər istəyirsən pul, uşağı