aldır. Deyəsən dəli olmusan! – cibimdəki bütün pulu uzadaraq ona verdim.
- Allah sənin cəzanı versin! – pulu götürüb üzümə çırpdı və getdi.
Ondan sonra Lamiyəni birdə görmədim.
İki həftə sonra universitetdən dostlarla söhbətləşən vaxt dostlarımdan biri mənə dedi ki, bəs sənin danışdığın qız 5 gün bundan əvvəl özünü balkondan aşağı atıb və dünyasını dəyişib . Bütün grup yoldaşları dəfninə gedibmiş. Soruşdum hansı mənim danışdığım qız?! Dedi ki, Lamiyə…
Birdən-birə nəfəsim kəsildi sanki… Özümü qatil kimi hiss etdim. Əmin idim ki, mənə görə özünü öldürmüşdü. Bu qədər ciddi olacağını bilmirdim. Ahh Tanrım… İnanırsınız elə dəhşətli qorxu- hissi yaşadım ki… İnana bilməzsiniz. Hətta qəbrinin üzərinə də getdim. Baş-daşındakı şəkilində həmişəki kimi gözəl görsənirdi. Özümü bağışlaya bilmirdim.
Qəbrstanlıqdan çıxar-çıxmaz məscidə gedib tövbə etmişdim…. Ancaq heç nəyə çarə qıla bilmirdim. Hər gecə Lamiyə yuxuma girirdi. Onunla sevişməyimizi xatırlayırdım. Həqiqətən onun kimi gözəl və namuslu qızı yarı yolda qoymağım mənim axmaqlığım idi. İndidə bu axmaqlığın istirabını çəkirdim. Bu şəhər mənə onu xatırladırdı və məndə artıq dözə bilmirdim. Hər gecə qan-tər içində yuxudan oyanıb hönkür-hönkür ağlayırdım. Atam gil məni psixoloq yanına yazdırdılar. Psixoloq da mənə çarə qıla bilmədi və hətta etdiyim əmələ görə hiss etdim ki, mənə nifrət etdi. Psixoloqun atam gilə məsləhəti ilə Azərbaycandan uzaqlara getdim.
Əmim Ukraynada yaşayırdı və əşyalarımı hazırlayıb onun yanına getdim.
2 il onun yanında qaldım. İşlədim və Lamiyəni unutdum…
Azərbaycana Lamiyəni unudaraq geri döndüm. Tövbəmə sadiq qalmışdım və Lamiyədən sonra heç bir qıza baxmamışdım.
İllərdən sonra bağladığım sosial şəbəkəni açaraq, dostlarıma bildirdim ki, Vətəndəyəm. Dostluqlarımın siyahısında Lamiyə də var idi. Ürəyimi acıtdı bir az. Keçmiş günləri xatrlamamaq üçün sosial şəbəkəni bağladım.
Mənim üçün ən çətin günlər hələ indidən sonra başladı…. Bilirsiniz necə? Ehhh hardan biləcəksiniz…