… İzininizlə danışım…
Səhər saat 9 idi. Mən yatağımdan çıxmamışdım. Şirkətlərdə iş axtaracaqdım saat 12dən sonra. Birdən-birə qapı döyüldü. Gözlərimi ovuşdura-ovuşdura qapıya tərəf getdim, qapını açdım və qapının astanasında bir qız dayanmışdı. Gözlərimi bərkdən ovuşdurub, birdə baxdım. İnanan bilmirdim. Ürəyimin döyüntüsündən qabırğalarım çartlaya bilərdi. Qapının ağzındakı Lamiyə idi. Boynuma sarıldı bərkdən.. Üzümdən gözümdən öpdü , qapını örtüb içəri keçib dedi:
- Nə olub ay dəli? Elə bil ruh görmüsən! İndiyə kimi yatmısan ay təmbəl?
- Sən?Sən? Necə olur bu?
- Deyəsən bərk yuxu görmüsən . Nə olub?
- Sən… Sən…Allahım dəli oluram….Ağlımı qaçırıram…
- Məni qorxuzma Orxan… Nə baş verib?
- Sən ölmüşdün …
- Xa,xa,xa …. Yuxunda görmüsənsə ömrümü uzatmısan…
- Yox mən indi yuxudayam. Yenə keçmiş kabuslara qayıtmışam.
- Canım mənim, nə danışırsan?! Xahiş edirəm məni qorxuzma. Danış görüm nə görmüsən yuxunda…
- Sən özünü öldürəndən sonra düz 2 il Ukraynada əmimin yanında qalmışam. İşləmişəm… Bu axı gerçək idi.
- Qoy 1 stəkan su gətirim. Gözlə…
Lamiyə içəri keçib su gətirdi. Məndə üzümü yudum və güzgüdə özümə baxdım. Fikirləşirdim ki, bu necə ola bilər axı?! Hamamdan çıxanda Lamiyə suyu mənə verdi və başıma çəkərək içdim. Sonra Lamiyə üzümü sığalladı. Dodaqlarımdan öpə-öpə məni yataq otağı tərəfə apardı. Mən çılpaq idim. Onun dodaqları bədənimdən gəzirdi. Köbəyimdən öpə-öpə aşağı düşürdü.
Sonra yenidən yuxudan oyandım. Saat 1 idi… Yuxudan oyananda "Lamiyə” deyə səsləndim. Evdə heç kim yox idi. Başımın ağrısından az qala beynim qopsun. Deyəsən yuxu görmüşdüm. Amma əgər yuxu idisə, bu çox gerçəkci idi. Yemək yemədən, əynimə paltar geyinib, qəbrstanlığa getdim. Lamiyənin qəbrinin qarşısında durdum. İçim ağlayırdı sanki. Bayaq ki, yuxu o qədər gerçəkci idi ki, hələ də özümə gələ bilmirdim. Qəbrlərin arasında gözümə kimsə dəydi. Amma məhəl qoymadım. Uzaqdan