s etmədən, dostum Firuza zəng etdim:
- Alo, mənəm Orxan… Necəsən Firuz?
- OOOOO… Yaxşıyam qardaş. Gəlmisən sən?
- Mən hardaydım ki?
- Mən bilən Ukraynadaydın. 2 il keçib hələ də zarafatını buraxmayıbsan da…
- Qardaş, vəziyyət qəribədir. Mənim sualıma cavab ver. Lamiyəni tanıyırsan?
- Hansı Lamiyə…? – telefonun başında bir müddət gözləyərək dedi.
- İki il bundan əvvəl mənə göstərmişdin ki, bu qızı tutmaq heç kimə nəsib olmayıb.
- Ala, o qız özünü öldürmədimi….? Neyniyirsən ki?
- Oldu, sağol. Telefonu kənara atdım və bu səfər yuxudan oyandığımı dəqiq bildim. Girdim hamama və ilıq suyu açıb altına girdim. Su bədənimdən sinəmə, sinəmdən köbəyimə, köbəyimdən ayaqlarımın arasına axırdı. Gözlərimi yumub suyun ləzzətini hiss edirdim.
Qapı döyüldü və suyu bağlayıb. Beldən aşağı hissəni dəsmal ilə bağlayıb qapını açdım… Lamiyə əlində bazar sumkası içəri girib və dedi:
- Canım, bazarlıq etməyə getmişdim. Necə yatdın?
- Yox…yox…. yox….
Lamiyəni kənara itəldəim və tamamilə çılpaq halda evdən qaçdım… Bilmirdim eləcə qaçırdım…. Hər kəs mənə baxırdı. Yolun ortasına çıxıb maşın yolu ilə tam çılpaq halda qaçırdım. 5-10 oğlan qarşıma çıxıb lüt olduğuma görə "Ana-bacı” söhbəti edib məni təpiklərinin altına saldılar. Bərk döydülər. Polislər məni apardı. Sonra isə həkim yanına apardılar. Həkimə hər şeyi danışdım . 1 il ərzində şiddətli elektro şok kursu ilə "Şizofreniya” adlı xəstəliyimi müalicə edirdilər. Onları inandıra bilmidim ki, Lamiyə həqiqətən yaşayır.
Düz 1 il… Bir il əllərim, qollarım bağlı dəlixana da qaldım… Amma sevinirdim ki, Lamiyənin xəyalını məhv elədim.
1 dəstə gül aldım və Lamiyənin qəbrinin üzərinə getdim. Çünki həmin gün onun vəfat etdiyi gün idi. Qəbrstanığa çatan da uzaqdan gördüm ki, Lamiyənin qəbrinin üzərində kimsə var. Bu bir qız idi və əlini üzünə qoyub ağlayırdı. Bir az da yaxınlaşdım.. Aman Tanrım… Lamiyə öz qəbrinin üzərində durub