ağlayırdı. Ağlaya-ağalaya üzünü mənə çevirib dedi:
- Orxan? Gəldin?
- … – mən onu sadəcə xəyal olduğunu fikirləşdim və qəbirə yaxınlaşdım. Gülləri üzərinə qoydum .
- Orxan niyə danışmırsan?
- Sən nəsən? Yalvarıram çıx ağlımdan… Özümü öldürməmi istəyirsən? Mən sağaldığımı düşünmüşdüm. Özümü öldürməmi istəyirsənsə, öldürüm. – Lamiyənin mərmərdən olan qəbir daşını qucaqlayıb, bərkdən-bərkdən başımı çırpmağa başladım. Alnımdan qan açılırdı. Lamiyə durub mənə yaxınlaşdı və məni qəbrdən uzaqlaşdırdı. Alnımdakı qanı sildi, çantasından çıxardığı yaylıq ilə sildi. O məni bir kafeyə apardı. Mənə danışacaqları bəzi şeylər varmış. Mən artıq onun xəyal olduğuna öyrəşmişdim. İki kofe sifariş verəndən sonra danışmağa başladı:
- Orxan, sən çox əclaf, sən çox pis insansan. Qızların həyatı ilə oynamısan. Neçə qızı beləcə bədbəxt etmisən. Sən hardan bilirsən ki, digər qızlarda özünü öldürməyib? Hamilə qoymamısan onları? Hə? Orxan, dərsini aldınmı? İnsan öz nəfsinə sahib çıxmağı bacarmalıdır. Yoxsa bax beləcə günahlarının əcirini çəkərsən… Sən indi elə bilirsən ki, səninlə danışan bir ruhdur və ya bir xəyaldır. Bəlkə də yenə yuxu da olmağını fikirləşirsən. Ancaq bunların hamısı bir gərçəkdir. – o sumkasından dəftərlər çıxararaq, davam etdi- Bax bu Lamiyənin günlüyüdür. Hər cümləsində sən varsan, sənin şəkillərin var bu günlüyün içində. O səni o qədər sevirdi ki. Bunu sözlə təsvir etmək də kifayət deyil. Ancaq sən bunu başa düşmədin. Digər namusu ilə oynadığın qızlar kimi Lamiyəni də bədbəxt elədin. Xoşbəxtsənmi?
- Mən..
- Dayan sözümü kəsmə… Sən yaşamırsan, sən bir ölüsən. Diri ölülərdənsən! Dəlixana da qalmağın məni sevindirdi. Çünki məqsədimə çatıb səni dəli eləməyi bacardım. Amma indi gərçəyi bil! Mən Lamiyənin ekiz bacısıyam! Sənin Azərbaycana dönməyini lamiyənin profilində gördüm, tezdə bağladın. Daha sonra çətində olsa dostlarından birini tapıb qaldığın ünvanı öyrəndim. Sən əlini-üzünü yuyandan sonra