Dərdimi xəyalınla paylaşıram, bölürəm,
Günüm sən deyə başlar, gecəm səninlə bitər.
Sənə bunları demək mənasızdır, bilirəm,
Eşitməyən birinə mahnı söyləmək qədər...

Indi dönüb qayitsan,xeyri yoxdu, lap əgər
Nəfəs olsan,su olsan,hava olsan bir udum.
Daha məndə əvvəlki hərarətdən yox əsər,
Masada unudulmuş çay kimiyəm- soyudum...

Elə peşmançılıqdı hər sabah-axşam peşəm,
Səninki sevda deyil,boş həvəsdi,bilirdim.
Səndən başqa heç nəyi olmayan bir dərvişəm,
Əsam- ümidlərimdi,adın-dilimdə virdim...

Lal olsa bir gün dilim, deyəmməsəm adını,
Yenə səni düşünüb, sən deyə vurar ürək.
Gözlərimlə söylərəm qəlbimin fəryadını,
Süzülər yanağımdan yağışa çevrilərək...

Çıxmadı xatirimdən səsin,üzün, nəfəsin,
Ayrılıq bu sevgiyə çəki imiş sən demə.
Ürəyində daşımaq səni unudan kəsi
Dünyanın ən çəkilməz yükü imiş sən demə...