O qədər,
o qədər kədərliyəm ki,
əlimə keçən daşla vura bilərəm quşları,
yemək üçün həyətimizə gələn ikicanlı pişiyi qova bilərəm.
Qonşu evin pəncərələri kimi
uşaqların da qəlbini qıra bilərəm məsələn...

Məsələn, kimisə birdəfəlik unuda bilərəm,
yadıma sala da bilmərəm bu adamı harda,
nə vaxt gördüyümü
və ya əslində görüb-görmədiyimi...

Hə, çox kədərliyəm
o qədər çox ki,
ağlamağa bəhanə də yox...
Zaman da keçmir,
quşlar da görünmür,
pişik də gəlmir,
qonşu evin pəncərələri taxtadandı...
uşaqlar günahsızdı...
Uşaqlar günahsızdı...