Bu qədər saldı məni həsrət amandan-amana
Könlüm axırda mənim düşdü gümandan-gümana.

Neçə alim yazıb öz dərdini izhar elədi
Aşiqin dərdi fəqət keçdi zamandan-zamana.

Dərdi-qəmdən qurtarıb düşdü könül hicr oduna,
Eləyək indi şikayətmi yamandan-yamana?!

Səni gördükdə mən ancaq belə dil-dil ötürəm,
Boşalır göydə buludlar da dolandan-dolana.

Demərəm görməmişəm mən səni çoxdandı gülüm,
Görürəm surətini yalqız olandan-olana.

Könlümün üstə düşən kölgələr əlan silinir,
Başımın üstünə sən kölgə salandan-salana.

Neçə yol vədə verib əhdə vəfa qlmadı yar,
Bəxtiyar!Qəlbin axır düşdü talandan-talana.