Görəsən,bir azca səni unudub,
birtəhər başımı qatarammı heç?
Görəsən,kölgənin ucundan tutub,
gəlsəm,gəlsəm sənə çatarammı heç?

Bəlkə ən dözümlü kölgədi kölgən,
qırılan,cırılan,sökülən deyil.
Tanrı kölgəsidi,bəlkə də,kölgən,
ölüncə üstümdən çəkilən deyil.

Gecələr kölgənlə üstümü örtüb
yuxlaya biləydim bu dünyada kaş.
Kölgənə üzümü-gözümü sürtüb
ağlaya biləydim bu dünyada kaş

Beləcə sən məndən,mən səndən uzaq
ölüncə yaşarıq tək-tək dünyada.
Hələ bircə qarış kölgən qalıbsa,
mən qərib deyiləm,demək,dünyada.

Bir gün sən hardasa dil-dil ötəndə
son sözüm kölgənə yazılar sənin.
Kaş ki,vaxt bitəndə,əcəl yetəndə
qəbrimi kölgəndə qazalar sənin.