Mənə sevgimizdən bir həzin nəğmə,
Bir də, tənha söyüd yadigar qaldı.
Söyüd də mənimtək büründü qəmə,
Saçları bir anda pərişan oldu.


Mənə sevgimizdən bir qumlu sahil,
Bir dəniz dalğası, harayı qaldı.
Qəlbim o günləri unudan deyil,
Qəlbə unut demək əmri mahaldı.


Mənə sevgimizdən bir sinə dəftər,
Bir sinə dolusu yaddaşlar qaldı.
Baxdıqca yollara hər axşam-səhər
Mənə həsrət dolu baxışlar qaldı.


Mənə sevgimizdən dünənli dünya,
Bir də, dünənimin xəyali qaldı.
Gözümdə bir şirin, ümidli röya,
Ürəyim göylərtək boşaldı, doldu.


Mənə sevgimizdən sənə can atmaq,
Sənli günlərimi aramaq qaldı.
Ilqarı yaşatmaq, andı yaşatmaq
Kövrək sevgimizi qorumaq qaldı.


Mənə sevgimizdən bir bulaq başı,
Bir qaya üstündə yazılar qaldı.
Gözümdə ikicə damla göz yaşı,
Sinəmdə nə qədər arzular qaldı.

Mənə sevgimizdən bir dağ dözümü,
Bir də, dağa qalxan dolaylar qaldı.
Hayana getdimsə tutub üzümü,
Qəlbimdə o illər, o aylar qaldı.

Mənə sevgimizdən inamım qaldı,
Inamla açıram hər səhəri mən.
Səninlə görüşmək gümanım qaldı,
Doğdu bu inamlar məhəbbətimdən.


Mənə sevgimizdən rəngi solmayan
Qoşa hördüyümüz bir çələng qaldı.
Gecəli, gündüzlü rahat olmayan
Coşan, dalğalanan bir ÜRƏK qaldı...

Yazar: Medine GULGUN