BU güzgüyə bir vaxt
qoşa baxardıq,-
bu güzgüdə yerin
indi boş qalıb.
Bəlkə səndən
güzgünün canında
dodaq qalıb,kirpik
qalıb,qaş qalıb?
Göz yaşların
canındadı, bəlkə də
damla-damla
əriyəcək bu güzgü.
Bir gün sənin
ayagınla dünyada
ayaq açıb yeriyəcək
bu güzgü.
Bəlkə, səni
axtaracaq, gəzəcək
milyon-milyon
adamların içində.
Görən kimi
tanıyacaq üzünü
ən qaranlıq
axşamların içində.
Qaçacaqsan bu
güzünün əlindən,
Dönəcəksən o
döngəyə, bu tinə.
Adamları, maşınları,
evləri
Atacaqsan bu
güzgünün cənginə.
Yenə, yenə
doymayacaq bu
güzgü,
bir şəhəri udub udub
gələcək.
Səni gözdən
qoymayacaq bu
güzgü,
yeri-göyü tutub,
tutub gələcək.
Sən qaçdıqca
yellənəcək saçların,
BU güzgüyə pay
düşəcək saçından.
İpək donun
yelləndikcə
güzgüyə,
Pay düşəcək
ətəyinin ucundan.
Qaçıb-qaçıb özünü
yoracaqsan,
Qəfil birdən
görəcəksən o daşı.
BU güzgünü daş atıb
qıracaqsan,
Bu güzgüdən
dağılacaq göz yaşın.
Hər tikəsi qayıq təki
üzəcək,-
dörd tərəfi göz
yaşınla dolunca.
BU güzgünün bəlkə
hər tikəsindən
dodaqların çığıracaq
dalınca.
Bu da belə bir
nagıldı yalandan,
Sən
ki,yoxsan,getdiyin o
gedəndi.
Bu güzgü də
yürindədi, yerində,
Bu güzgü də yenə
sağdı,bütövdü.
Sınan güzgü axı bir
də calanmaz,-
bəlkə Tanrı özü
görüb bu işi?!
Bu güzgünün hər
tikəsi bəlkə də,
damla-damla göz
yaşınla bitişib.
Bəlkə səndə bu
güzgünün canında
dodaq qalıib,kirpik
qalıb,qaş qalıb.
Göz yaşların
canındadı hələ də,
göz yaşların
qurumayıb, yaş
qalıb.
BU güzgüdən gəlib
keçir xanımlar,
Özlərinə baxıb-baxıb
keçirlər.
Dodağından
dodaqları rəng alır,
Kirpiyindən kirpik
taxıb keçirlər.
Göz yaşınla dolur,
dolur gözləri,
Baxır yerə, baxır
göyə ağlayır.
Bu nə dərddi-heş
bilmirlər özləri,
Heç birisi bilmir niyə
ağlayır...