Gecələr öz səsimə ayılıb otururam...
Adını çəkməməkçün 
sübhədək dan atıram...
Dəlilərə dönürəm bircə tanış qoxudan,
Olmazlar arasından 
mən sənə can atıram...

"Sən" dediyim – sevdiyim, məni sevən insandı!
Sən isə o deyilsən, ayrısan nə zamandı!
Mənim üçün yuxusan...
Bu şeir sənin deyil!
Qürrələnmə oxusan!

...Sənin hissin kül imiş!
Mənsə ocaq çatırdım məhəbbətin odundan.
İstəyirdim, ilahi eşqə 
salam göndərək ikimizin adından. 
İstəyirdim,
yazılsın əfsanələr, nağıllar,
qəhrəmanlara dönək.
Desinlər ki,
“Belə də, sevmək olarmış demək!”

İnanmışdım, 
mənə də bəxtəvər olmaq olar.
Mənim də öz sevdiyim,
mənim də sevənim var.
Mən də gözləri yaşsız çıxacam sabahlara,
Mən də son qoyacağam sinəmdəki ahlara.
Gecələr dırnaqlarım ovcumu kəsməyəcək...
Daha mənim də ruhum 
gecədən küsməyəcək.

Sənə əmanət etdim 
bunca illər uzunu qoruduğum nə varsa -
Sənədlərsiz, filansız...
Dedin ki, aramızda bir ülfət yaranacaq
xəyanətsiz, yalansız.
Nədən 
xəyanətkarın əllərindən su içdin?
Əmanət etdiklərim nə vardısa, 
üstündən tapdaladın da... keçdin...
Haqqımı kimdən alım?
Bəxt, qismət bölüşəndən?
Gözümə kölgə düşdü könlümə sən düşəndən?!

Daha sənə deməyə 
ikicə söz qıymaram.
Dərdindən ölsəm belə həyatıma qoymaram!
Mən sevdiyim – pak, təmiz, məni sevən insandı!
Sən isə, o deyilsən, ayrısan nə zamandı!
İnanmaram sözünə,
əhdlərdən, vədələrdən mənə çələng toxusan!
Bu şeir sənin deyil!
Bunu sənə yazmıram,
Qürrələnmə, oxusan!