Olene qeder ( Rauf Bilecerili ) Ömrüm nə mənalı,nə xoş
keçirdi,
Məni həyatından silənə
qədər.
Sən mənə elə bir dağ
çəkmisən ki, Unuda bilmərəm ölənə
qədər. İlk dəfə görüşə çağırdım
səni,
Necə utancaqdın,necə
mədəni,
Ümidim yox idi,sevirsən məni,
O gözəl gözlərin gülənə qədər. Mən sənə o qədər çox
inanırdım,
Verdiyin vədlərə
arxalanırdım,
Sevib-sevilməyi asan sanırdım,
Həsrətin qəlbimi dələnə qədər. Mən röya bilirdim eşqi
əzəldən,
Yatıb oyanmaqmış fərqi
əcəldən,
Artıq cavanlığım getmişdi
əldən, Ayılıb özümə gələnə qədər. Necə yoxluğunu gizlədim
sənin?
Həsrətlə qoxunu özlədim
sənin,
İllərlə yolunu gözlədim
sənin, Çox gec olduğunu bilənə
qədər. Məni dinləməkçün bir ömür
yetməz,
Buna nə qəlb dözməz,nə
səbr yetməz,
Dərdimi yazmağa bir şeir
yetməz, Sinəmdə sözlər var hələ nə
qədər.