Səndən ayrıldığım on gün olsa
da,
Lakin hər günümü bir il
sanmışam.
Hər axşam yananda göylərin şamı
Hicrində od tutub mən də
yanmışam.
Bəzən qəlbim dolmuş, qəlbim
ağlamış
Baharın ağlayan buludları tək.
Bəzən də könlümdə sellər
çağlamış,
Sinəmə sığmamış, sığmamış ürək.
Anlar donub qalmış qurğuşun
kimi,
Hər anım bir günə bərabər
olmuş.
Burda dəniz gözəl, təbiət gözəl,
Lakin tənhalıqdan qəlbim
yorulmuş.
Səndən ayrıldığım on gün olsa
da,
Lakin hər günümü bir il
sanmışam.
Səni görmək üçün əziz sevgilim,
Hər səhər, hər axşam
qanadlanmışam.
Lakin nə əlinə çatmış əllərim,
Nə də gözlərinə gözüm sataşmış.
Xəyallar aparmış, aparmış məni,
Kədərim yenə də başımdan
aşmış…
Hər axşam sahilə yalqız çıxıram,
Gündüzlər xəyalın gəzdirir məni
Yuxusuz gecələr sən
həmdəmimsən,
Yatarkən yuxuda görürəm səni.
Lakin, düşünürəm hicran olmasa,
Vüsalın qədrini bilməzdi insan.
Səndən uzaqlardayam, uzaqlarda
mən,
Vüsalı görünən bu acı hicran
Məni düşündürür məni yandırır,
Eşqimin yolunu işıqlandırır.
Görürəm, nə qədər sevirəm səni,
İllər ayırsa da, sevgimdən məni
Tək səni sevərəm, tək səni yalnız.
İnsan öz eşqinə olmaz vəfasız.