İncimişem...!
Bir vaxt mene doğma olan camalından, İncimişem...!
Yuxumda da meni rahat buraxmayan xeyalından
İncimişem...!
Ayrılarken sakit-sakit vida deyen dodağından,
İncimişem...!
Göz yaşıyla islanmayan quru, soyuq yanağından,
İncimişem...!
Ümidimi parçalayan o bigane sözlerinden,
İncimişem...!
Buz baxışlı o amansız gözlerinden,
Ellerimden sıyrılaraq ucub geden ellerinden,
İncimişem...!
İndi başqa bir nefesle dalğalanan tellerinden
İncimişem...!
Eh...! Hamısı behanedir,
Elacsızam...
Sene özge ne deyim ki...?!
Xeyalımın ne günahı?!
Ondan niye inciyim ki?!
Bilirsenmi men neyinden incimişem?
O sevmeyi bacarmayan daş parçası-ÜREYİNDEN
İNCİMİŞEM...!